Boomtownlive

Het was half tien en tijd om zich te bewegen naar de oude beestenmarkt. Wetend dat het gratis festival Boomtown redelijk in trek is, wou ik zeker Das Pop niet missen. Met mijn notitieboekje op zak, klaar om mijn eerste verslag te maken, wandelde ik binnen. Jammer genoeg werd er mij deze keer geen condoom in de handen gestopt. Na een klein uurtje wachten wist ik nog altijd nog niet wat ik moest verwachten. Das Pop bleef een van de mysterieuste en verborgen Belgische bands. Ik had dus nog niet veel ervaring, behalve de singels natuurlijk. De verrassing was dan ook groot en niet alleen voor mij. Een doek kwam naar beneden en een speciale lichtmuur kwam tevoorschijn met 6 hokken met 3 neonlampen in. Veel tijd had ik niet om uit te vinden wat het precies was, want al vlug kwam de band op het podium. Zanger Bent Van Looy groet even het publiek met de woorden Gent, het is net als in je eigen achtertuin spelen en gaat direct achter de links geplaatste piano zitten. Als er een ding is dat je kunt zeggen van Das Pop is dat ze verschrikkelijk origineel zijn en dat bewezen ze direct weer. Het introlied bevatte wat fluiten, een leuke sfeerbrenger dus. Het geluid was fantastisch, dank aan Boomtown. De groep liet zichzelf en het publiek geen rust en bracht het ene nummer achter het andere. Na een rustig nummer, een hard nummer, zodat ze toch een beetje konden uitrusten. Rand instrumenten werden van overal gehaald. Zo bespeelde gitarist Lieven Moors maar liefst zijn gitaar met stokjes, Van Looy bespeelde instrumenten die ik toen ik 5 was als cadeau gekregen had als speelgoed. Leadgitarist Reinhard Vanbergen speelde mondharmonica en viool, terwijl bassist Niek Meul zich bezig hield met vreemde percussie. Chaos dacht je maar? Nee hoor, dit alles was perfect op elkaar afgestemd en klonk als een prachtig en origineel geheel.

Het publiek kwam traag op gang, maar werd al vlug wild. De communicatie over en weer beperkte zich tot danku of merci, maar als wij daarvoor steengoede nummers in de plaats krijgen, hoor je ons niet klagen. Hoogtepunten en climaxen waren er toch met overvloed. Bij de single turn zong het publiek stilletjes mee, maar vooral toen Van Looy tijdens het nummer Feverman ROCK riep samen met rare sprongetjes en het publiek daarachter getrakteerd werd op een zware rockafsluiter, was het volk niet meer te houden. De neonlampen schoten ook in gang en produceerden een oogverblindend effect. Tegen het einde toe meldde Van Looy ons dat het het laatste optreden van gitarist Lieven was, waar het allemaal begonnen was. We gaan je missen Lieven! Toen zette de drummer You in en het feest was compleet. Ik keek toch even raar op toen de drummer even niet kon spelen, maar de drum bleef doorgaan. Maar daar letten we niet op.

Natuurlijk had na zo een fantastische tracklist en performance het publiek zin in meer. Vanbergen en Van Looy kwamen terug op onder groot gejuich en speelden een nieuw akoestisch nummer. Daarna werd de groep weer voltallig en All Wrong werd ingezet. Als allerlaatste, werd zelf nog een gast pianist op het podium geroepen! Badend in het zweet verliet de groep voorgoed het podium. Sprakeloos, tevreden en vol met energie kwam ik buiten met de woorden: Morgen koop ik een cd van Das Pop!