Crowded House

GPS.  Vertrouw er niet teveel op. Zoals Neil Finn al zei als introductie tot Don’t Stop Now : “This is a song about trusting your senses, not trusting on satellite navigation too much”. Dat hij gelijk had, mochten wij dus aan den lijve ondervinden. De August Reyerslaan blijkt volgens dat mislukt stuk mechanica in onze wagen namelijk niet te bestaan. Dus maar op goed geluk vertrokken en voorwaar, binnen het half uur en zonder ook maar één verkeerde keuze te maken staan we geparkeerd voor de VRT-toren.

Op de vierde verdieping staat het ontvangstcomité van Radio 1 ons al op te wachten, waarna we de magische Marconi-studio worden binnengeloodst. De zaal is nog maar half gevuld, maar geraakt naarmate het uur U nadert toch grotendeels vol.

Dan is het moment daar. Nog even een korte inleiding voor de goede orde van het radioprogramma en de heren van Crowded House verschijnen ten tonele. Ze zien er fris uit, monter ook. En ze hebben er duidelijk zin in. Dat blijkt al meteen uit de gebalde versie van Locked Out. Nieuweling Matt Sherrod (voorheen o.a. bij Beck) voelt zich duidelijk thuis tussen oude rotten Finn en bassist Nick Seymour.  Het lijkt wel of hij na drie weken abstinentie nu eindelijk terug wordt losgelaten op zijn drumstel, dat het dus zwaar te verduren krijgt. Ook die andere nieuweling Mark Hart – op een blauwe maandag nog bij Supertramp gespeeld – trekt meer dan zijn streng op piano en gitaar. Bovendien komt Neils zoon Liam ook mee opdraven. En allemaal, zonder uitzondering, dragen ze bij tot dat typische Crowded House-geluid, waarbij vocale harmonie van het grootste belang is.

De typische CH-humor is ook nog steeds volop aanwezig. Een gag over ‘The Box’ blijft het hele optreden lang meegaan. En wanneer Neil zich afvraagt of de dame die haar schoenen heeft uitgetrapt, de sokjes bij de ingang heeft gekregen, gaat de zaal helemaal voor de bijl.

Maar het draait nog steeds om de muziek uiteraard.  En die wordt met veel overgave en zichtbaar plezier gespeeld. Het nieuwe album ‘Time On Earth’ komt vanzelfsprekend ruimschoots aanbod. Silent House en de opener van de plaat Nobody Wants To zijn geïnspireerde bijna instant-klassiekers, die perfect passen tussen ouder werk als Fall At Your Feet en World Where You Live.

Ook muzikaal wordt er volop gespeeld. Met Mark Hart als zanger gooit de groep er Born On The Bayou haast achteloos tussen of wordt er gewoon in het wildeweg geïmproviseerd.

Af en toe zat er al eens een noot niet helemaal op de juiste plaats, maar geen mens die daar op lette. Daarvoor was de avond te mooi, de muziek te speciaal, het geduld dat de fans voor dit concert hebben moeten opbrengen te groot.