BRDCST 2026 - #BRDCST2026 Dag 3 - Van verstilde viool tot losgeslagen cowboys

Ancienne Belgique, 2 april 2026 - 5 april 2026

Waarom de zondag niet beginnen met een leuke animatiefilm? The Bloody Lady, een Slovaakse animatiefilm uit 1981, werd vertoond in Cinema Palace, met live muzikale begeleiding van claire rousay. De film gaat over barones Elizabeth Báthory, de vrouw die volgens het Guinness World Records misschien de meeste moorden op haar geweten heeft. Al wordt daar over gediscussieerd, want ze leefde in de zestiende eeuw, en na al die tijd is het moeilijk om feiten van fictie te onderscheiden.

Belangrijk hier was rousays live soundtrack. Haar concert gisteren had indruk gemaakt wegens de persoonlijke insteek, en dat was wat ons had aangetrokken.

Links van het scherm achter een piano en een laptop interpreteerde rousay de film muzikaal. Vandaag was er geen plaats voor openhartige ontboezemingen, de muziek diende enkel de beelden. Het klonk vooral sober, dramatisch wanneer dat paste, en altijd perfect getimed. Uiteindelijk was het vooral de film zelf die de aandacht opslorpte, en allicht was dat ook de bedoeling geweest.

In de AB Salon werd voor het concert van Julia Eckhardt een verbintenis voor de volle veertig minuten gevraagd. Dat was al meteen een aanwijzing dat dit heel intiem en breekbaar zou worden, en onverdeelde aandacht kon gebruiken. Eckhardt zou 'Blanca' uitvoeren, een album dat ze maakte op residentie in Spanje. Elk van de acht stukken ontstond na een wandeling door het rurale gebied waar ze verbleef. Telkens nam ze een foto en een field recording, en achteraf improviseerde ze daarbij op haar viool.

Ze verkende de geluiden die ze uit haar viool kon halen door over het hout te strijken, of door met haar strijkstok te tokkelen. Dikwijls werden noten lang gerepeteerd, tot ze effectief aan een landschap deden denken. Wat extra context, bijvoorbeeld de foto's die ze had genomen daar in Spanje, had het optreden nog meer af gemaakt, maar het werkte zo ook, en het was een wonderbaarlijk mooi moment van verstilling in een hectisch weekend BRDCST. Als dit een staaltje is van wat ze allemaal in de AB Salon gaan presenteren, nemen we alvast een abonnement!

Naar het schijnt komt er een vierde seizoen van 'The White Lotus', en zal dat zich in Afrika afspelen. Als de makers daarbij weer een scène zoeken waar muziek met wat couleur locale aan de rijke toeristen wordt geserveerd, dan konden ze in Vanhaerents Art Collection terecht voor inspiratie bij het concert van Maalem Houssam Guinia.

Het had alles wat vermakelijk hoorde te zijn voor lokale cultuurbeleving: een prachtige gimbri, hypnotiserend gezang, en traditionele outfits, fez inclusief. De kwast van de fez draaide in het rond als er met het hoofd werd meegedraaid op de muziek. Het werd gedemonstreerd, maar er waren ook enkele exemplaren voorzien voor moedige Chinese vrijwilligers in het publiek. Wie wat schuchterder was, mocht meeklappen met de handjes op het ritme dat de zanger aangaf op zijn karakabous.

Het leek eerder een demonstratie dan een concert, en we voelden vooral plaatsvervangende schaamte. We maakten ons zo snel als de beleefdheid dat toeliet uit de voeten. Allicht misten we de culturele referenties om dit naar waarde te schatten, en moeten we daarvoor eerst een studiereis naar Marokko maken. Tenslotte komt onze kennis van exotische werelden vooral uit televisieseries.

Dan liever WRENS, het Amerikaanse gezelschap dat de draad weer oppikt waar jaimie branch ons radeloos achterliet, toen ze enkele jaren geleden stierf. Drummer Jason Nazary werkte samen met haar onder de noemer Anteloper, en hun concert in de AB Club samen met Alabaster dePlume was er één waaraan we de dierbaarste herinnering koesteren.

Vocalist en trompettist Ryan Easter was een imposante persoon, en rapte vrijuit over het leven van Charlie Parker, dat de geschiedschrijvers iets teveel verbloemen. Er waren scènes van blowjobs in een taxi, dus hij verifieerde eerst eens dat er geen onvolwassen oren in het publiek waren. Ook bij Longbow was een "parental advisory" nodig, want dat ging dan weer over een straf soort weed dat je kon kopen. De prijslijst werd vermeld.

De combinatie van rap, elektronica en drums, met cello en trompet eronder, leverde een dansbaar geheel op dat geen seconde verslapte. We schreven WRENS bij in de top drie van deze BRDCST-editie.

Velen leken gekomen voor het optreden van Ichiko Aoba. Zij stond hier drie jaar geleden ook al op BRDCST, maar kwam nu met een uitgebreide show die ze vorig jaar ook al in De Roma had gepresenteerd. Wie graag een enthousiaste mening leest, raden we de review van onze recensent daar aan, de concerten leken als twee druppels water op elkaar.

De setting was prachtig: de huiskamersfeer met nachtlampje, de elegante kimono, de stijlvolle en sobere beelden op de achtergrond, de schattige verschijning van de Japanse. Maar we knapten af op het hese en soms valse gezang, en misten ook aanknopingspunten bij de teksten.

Allicht waren die niet onbelangrijk, en zonder begrip van de Japanse taal bleef - weliswaar op een andere manier - even veel over als bij Maalem Houssam Guinia eerder: intrigerend exotisme. We moesten terugdenken aan dat optreden dat Hatis Noit toen diezelfde dag op BRDCST had gegeven, en waarbij we niet dat gevoel van vervreemding hadden ervaren. Hoe zou het nog met haar zijn?

De naam die de apotheose moest worden van dit festival, en de naam die al een heel weekend over ieders tong ging was die van Los Thuthanaka, het Amerikaans-Boliviaanse duo wiens album onwaarschijnlijk op nummer één belandde in Pitchforks lijst van albums van 2025. Ze kwamen uitgedost als kleurrijke cowboys en maakten van hun optreden een trashy feestje waar Gunther Desamblanx jaloers op zou zijn.

Het klonk luid, met gitaren en synthesizergeluiden "van den Aldi" op herhaling, en het was vooral dikke kermispret. Op een gegeven moment bleek één van de synthesizers zelfs niet aangesloten, wat precies toch wel tot een beetje frustratie leidde, maar geen kat die het had opgemerkt.

Na goed dertig minuten namen ze hun hoed af en gingen weg in de coulissen. Kurt Overbergh moest hen even terughalen, wees hen achter de schermen allicht even op hun contractuele verplichting om een uur vol te spelen. Ze gaven nog een bis toe, maar stonden daarna sneller dan het publiek beneden aan de merch-stand om hun platen te verkopen. Het was het soort je-m'en-foutisme dat we sinds die radioshow van Gunter Desamblanx niet meer gezien hadden, en waar we grijnzend en een tikkeltje jaloers op toekeken. Hoed af!

Het zat erop voor de editie van 2026. Wederom een prachtige editie, waar meer en meer internationaal publiek lijkt op af te komen. We onthouden de optredens van Kukuruz Quartet, Elijah Minnelli, claire rousay, Julia Eckhardt, WRENS en Los Thuthanaka. Volgend weekend is er Rewire in Nederland, het grote broertje van BRDCST, en sommige van die namen kun je ook daar gaan zien. Maar onze aanbeveling voor volgend jaar: kom naar Brussel.