Band Of Horses
Piepende stoomtrein met nieuw werk
Kristiaan Art
Botanique, Brussel — 12 april 2010
Het Amerikaanse Band Of Horses laat in mei hun derde langspeler, 'Infinite Arms', op de wereld los. Een korte Europese tour langs eerder bescheiden zalen geeft hen de kans om op snelheid te komen, want volgende maand verzorgen ze het voorprogramma van Pearl Jam op hun Amerikaanse arena tour. Dit optreden was dus een unieke kans om deze band, en hun krachtige, weidse Americana nog eens van dicht bij aan de lijve te ervaren in een hete, volgestouwde club.
Het publiek in de Orangerie kon niet alleen in primeur kennis maken met de nieuwe songs maar ook met de nieuwe gitarist van de band. Oudgediende Ludwig Boss moest plaats ruimen voor Tyler Ramsey. Als blijk van dank mocht de nieuwe gitarist in het voorprogramma zijn solowerk pluggen. In de vier songs van de hand van Ramsey leerden we hem kennen als een introverte zanger in de stijl van Mark Kozelek, maar vooral als een erg getalenteerd gitaarvirtuoos. Zijn fingerpickingstijl deed denken aan het Nederlandse gitaarwonder Harry Sacksioni en de instrumentale afsluiter van zijn set zorgde voor het eerste kippenvel van de avond.
Band Of Horses begon aan hun set zoals we het van hen verwachtten: als een piepende en rokende stoomtrein die woest uit de startblokken schiet. Factory, dat ook als openingstrack op 'Infinite Arms' prijkt is een stevige rocker en diezelfde lijn werd verder gezet met The Great Salt Lake. Zanger Ben Bridwell was de enige die het houthakkershemd in de kast liet hangen en hij stond op het podium te briesen en te stampen in een keurige broek en een wit overhemd. Dat hemd was na afloop van het concert doorweekt van het zweet. Ook de rest van de band speelde vol overgave.
Aan de kleine dingen kon je merken dat Band Of Horses met de nieuwe set en line-up nog wat wankel op de poten staat. Hier en daar werd een noot gemist, de nieuwe gitarist werd afwisselend geplaagd en aangemoedigd door de andere muzikanten en de zanger vergat zelfs even de tekst van No One’s Gonne Love, toch een van de bekendste nummers.
Het publiek liet de nieuwe nummers aandachtig tot zich komen, maar het waren natuurlijk de nummers van 'Cease To Begin' als Is There A Ghost, Ode to LRC en Cigaettes, Wedding Bands die de meeste reactie teweeg brachten. Older, het nieuwe nummer waarbij toetsenist Ryan Monroe de vocalen voor een groot stuk voor zijn rekening nam, is de uitzondering op deze regel. De zaal is danig onder de indruk van de mooie samenzang en iemand riep om dit nieuwe nummer nog eens opnieuw te spelen.
De cover van Gram Parsons' A song For You bleef trouw aan het origineel en was een pak minder verrassend dan de energieke cover van Sugarcube van Yo La Tengo in de bissen. Ook het akoestische Evening Kitchen, dat gespeeld werd van op het balkon dat naar de backstageruimtes leidt was een fijne afwisseling in de set.
We zagen een Band Of Horses dat nog niet op kruissnelheid gekomen is, maar staat te trappelen om brokken te maken op festivalpodia en de grotere concertzalen later dit jaar in het volgend concertseizoen. En ook naar die nieuwe cd beginnen we nu wel heel nieuwsgierig te worden.