B O I, Foofer, The Bernadette Maries

Onlangs beviel B O I van een eerste full album. Dat moest natuurlijk ook live voorgesteld worden en waar beter dan in een stampvol, zweterig hol als Het Bos in Antwerpen? En waarom dan niet meteen labelgenoten en een bevriende band, die ook recent een eerste ep uitbracht, uitnodigen?

Je kan een avond met drie bands maar beter goed beginnen en dus mochten The Bernadettte Maries uit Brussel openen. Dat deden ze eerder al voor newdad in de Botanique en dat verraadt voor een deel de sound. Die herbergt echo's van jarentachtigpostpunk en -shoegaze. Voor ons capteerden ze dus niet enkel de huidige onrust, maar wekten ze ook de demonen op van onze eigen "teen angst". De band bestaat nog geen twee jaar, maar de leden deden zonder uitzondering reeds ervaring op bij eerdere bands. Volgende week delen we hun volgende single Eso, een track die in Het Bos op veel bijval kon rekenen. In september volgt eerste album (‘Soft’) dat de grote poort moet openbeuken, maar wij waren er dus nu al bij.

Next up: Foofer, een band die, zoals de naam al doet vermoeden, enkel uit vrouwen bestaat. Met aanstekelijke, feministische pretpostpunk à la Suburban Lawns (denk Devo meets Fuzzbox) gaven de vijf uiting aan emoties in een korte, maar strakke set. Alles draait bij deze meiden om jezelf kunnen zijn en plezier beleven. En dat bleek zo aanstekelijk als geeuwen. Al kreeg je daartoe geen schijn van kans. “Everyone is happy in the girlworld”. Check recente ep ‘Feel More, Think Less’.

"Wow, jullie zijn hier. Wij zijn hier ook." Zangeres-gitariste Indra Aubroeck van B O I kon het amper geloven, maar inderdaad: in Het Bos was geen enkele plaats meer voor een boom, zelfs geen schriel waaiboompje. De zaal stond volgepakt met fans die, net als (pvg) zwaar onder de indruk waren van 'Venus in Flux', de debuutplaat van de band. En het werd meteen duidelijk dat het menens was: op het podium vijf vrouwen, vier gitaren (waarvan één bas), een drumstel (en een beetje elektronica). En elk van hen beheerste hun instrument volledig. Live kunnen meemaken hoe de band de verschillende, vernuftige gitaarlaagjes van op de plaat ook in het echt in elkaar weet te passen, was al een belevenis op zich.

Was het begin nog vrij rustig en beschaafd met No Girl en Baby, dan nam de dreiging en de energie steeds toe naarmate de set vorderde. Rush was het eerste opstapje. De bas van Marieke Hutsebaut grauwde en grolde en Chloë Maes liet de gitaar een eerste keer bijten, terwijl Caia Croes met gekruiste armen stoïcijns de drumvellen (en de koebel!) beroerde.

De teksten waren niet altijd verstaanbaar, maar de fans zongen die gewoon mee, zeker bij singles als Nothing’s Right en Leave. De krachtige strijdkreet van Venus slaakten zelfs wij mee. Een bewijs dat B O I op korte tijd een echte fanbase wist op te bouwen. En terecht! Het was lang geleden dat we zo’n overgave zagen op een podium. En ondanks de soms zware onderwerpen, die in de songs aangeraakt worden, stond de band te genieten.

Zelfs de wat timide ogende gitariste Claire Faniel waagde zich gaandeweg meer naar voor en Hutsebaut dook naar het einde toe zelfs tweemaal het publiek in! Wie zich zo smijt, krijgt ook veel terug en dus was het na het concert een drukte van jewelste aan de merchandisestand. Kudo’s trouwens voor het prachtige artwork van de plaat en de zelfgemaakte decoratie in de zaal. Die was volgehangen met al dan niet lichtgevende “sugarrabbits”. Eentje daarvan overleefde de strapatsen van Hutsebaut amper…

Even trad voor de aanwezige mannen een moment van plaatsvervangende schaamte op, toen Aubroeck een anekdote vertelde van eerder die dag tijdens de dagelijkse zwembeurt, maar de sfeer werd meteen gered door een krachtig eindschot, bestaande uit “oudje” All These Boys, Sugarrabbit (op de setlist tot “Sugartits” omgedoopt) en bisnummer John.

Het mag duidelijk zijn: B O I was ontegensprekelijk bijna crimineel straf. Als het zo verder gaat, gaat de fanbase zich even snel uitbreiden als een stel oververhitte konijnen!