Rock-'n-Roll Masterclass

Het Australische The Presets is goede vrienden met Digitalism, Riot In Belgium en Cut Copy en brengt zijn platen uit op het Duitse International Gigolo Recordings. Dan weten wij al wat we mogen verwachten: snoeiharde electro-nu rave. Een muziekstijl die in de verdere programmering van 10DaysOff, ondanks de grote populariteit ervan, ontbreekt. Wij hebben absoluut zin in een lap rond onze oren. Spijtig genoeg lopen de twee heren wat verloren rond op het podium, alsof ze er net achter komen dat ze op een trouwfeest spelen in plaats van op een festival. Het geheel klinkt slapjes en zelfs “hits” als Down Down Down en Are You The One werken amper spierversterkend. Na een half uurtje loopt de zaal meer dan half leeg. Daar zit Tiga uiteraard ook wel voor iets tussen.

David Garcet, ook bekend als Pinkslowmotel, krijgt al snel de Ball Room opgewarmd. Het betere electro-minimalwerk afgewisseld met een dosis classics, het is een gouden formule. Het publiek gaat total loss op The Age Of Love, Ida Engberg en Booka Shade.

Om één uur neemt Compuphonic over. Compuphonic kwam vorig jaar als grote favoriet uit de Red Bull Music Academy en werd ondertussen ook al opgepikt door Tiga. Met Les Environs en Sluggish Lover had hij al twee grote clubhits. Hoge verwachtingen dus, maar die worden niet ingelost. We horen vlakke en monotone beats met weinig afwisseling en hoogtepunten. Het wordt ons te zwaar in de benen, dus verhuizen we maar naar de Mine White Room.

Heel wat volk troept samen voor Nid & Sancy. Het Belgische electroduo rockt als geen ander en krijgt iedereen in een mum van tijd mee. Nummers als No Fuck All, uit ‘Talk to the machines’, en My Rave, uit het laatste album ‘Color At The Darkest’, zijn onweerstaanbaar. Nid & Sancy breekt de Vooruit volledig af met hun versie van Kelis’ Milkshake.

De man achter Turbo Recordings, waar het allemaal om draait in de B-Live Room, ken je natuurlijk van Louder Than A Bomb, You Gonna Want Me en Sunglasses At Night. Zijn album 'Sexor' schoot hem resoluut het sterrendom in, met als gevolg dat je geen festival kan bezoeken zonder Tiga op de affiche te zien. We moeten eerlijk toegeven dat we de afgelopen twee jaar een overdosis Tiga hebben opgelopen. Het bekendste Canadese exportproduct herhaalt zichzelf te veel en komt met weinig verrassingen op de proppen. Hoorden wij de Trentemøller remix van Royksopp, Washin’ Up van Tomas Andersson en zijn eigen versie van LCD Soundsystems Tribulations ook niet telkens in zijn vorige sets? Yep, daar zijn we zelfs zeker van. Niet dat we iets tegen die nummers hebben, we kunnen ze alleen niet meer rieken of zien. Laat staan horen. De grote zaal zit ook zo eivol dat je geen twee centimeter hebt om je voeten te verplaatsen.

Terug naar de Dirty Dancing Label Night in de Ball Room waar Spirit Catcher zijn live act begint. Op het gebied van tech-house behoren zij in België tot de absolute klasse. Hun album werd door het Engelse 2020 Vision Recordings uitgegeven. Jean Vanesse en Thomas Sohet krijgen de vlam er snel in, maar na een kwartier hebben wij het gevoel nog steeds op hetzelfde nummer te staan dansen. Ook het gebrek aan nummers die bij het publiek voldoende bekend zijn, zorgt ervoor dat dit een doelloos danspartijtje wordt.

In de Mine White Room speelt de excentrieke Tommie Sunshine de meest gewaagde set van deze avond 10DaysOff. Loeiharde beats, samples en geen enkele rustpauze. Het publiek heeft er duidelijk nood aan want de zaal zit weer helemaal vol.

Om af te sluiten verkiezen wij Dirty Dancing-eigenaar Cosy Mozzy. Afgelopen jaar is hij met reden één van de populairste dj’s van ons land geworden. Met platen van Stephan Bodzin, Âme en Booka Shade breit hij een mooi einde aan deze wisselvallige avond.