Eva De Roovere

Twintig jaar na 'De Jager' heeft Eva De Roovere nog lang niet alles verteld. De cd leverde klassiekers op als Fantastig Toch en Laat Me Je Lied Zijn, nummers die vandaag nog altijd een groot publiek bereiken. Ter gelegenheid van die verjaardag trekt ze opnieuw de podia op met 'De Jager'. Maar terugblikken doet De Roovere niet zonder vooruit te kijken. Met 'Sluit De Nacht' verschijnt een nieuw album, waarin ze opnieuw de liefde voor taal, melodie en verhalen laat horen. Eva is helemaal terug van nooit weggeweest.

'De Jager' bestaat twintig jaar. Wat voel je als je vandaag terugluistert naar die plaat?

Eva De Roovere: Ik hoor veel jeugdigheid en enthousiasme. Tegelijk besef ik dat ik een ongelooflijke gelukzak ben geweest dat ik kon samenwerken met fantastische collega's die zorgden voor kwaliteit. Ik heb veel van hen opgestoken. Ik denk dat ik vandaag niet zou staan waar ik sta zonder dat album. Er staan een aantal nummers op die echte klassiekers zijn geworden. In 2006 had ik nooit kunnen vermoeden dat die nummers zo lang in het collectieve geheugen zouden blijven hangen. Fantastig Toch is daar eentje van, een nummer dat ik zelf heb geschreven. De platenfirma vond het toen echt niet kunnen dat ik die titel zo op de plaat ging zetten omdat het fout Nederlands is. Het is een samentrekking van fantastisch en lastig. Uiteindelijk heeft net dat nummer een eigen leven geleid. Het is zelfs tot in Nederland geraakt en is daar een gigantische hit geworden.

Soms hoor je wel eens dat de onbekendste nummers het meeste betekenis hebben voor een artiest. Is dat ook zo voor jou bij 'De Jager'?

Om Mee Te Slapen is een a cappellanummer en ook op mijn nieuwe plaat staat er zo'n liedje. Het was lang geleden dat ik Om Mee Te Slapen had gehoord. Ik wil dat wel opnieuw live brengen en dus heb ik het opnieuw beluisterd en ik voel dat er op twintig jaar tijd nog niet zoveel veranderd is. Ik sta nog altijd achter die tekst en herken mezelf er nog helemaal in. Als je mij dus beter wil leren kennen, weet je wat gedaan (lacht).

Mensen veranderen door de jaren heen. Hoe ben jij als artiest gegroeid in die twintig jaar?

Ik denk dat ik tegenwoordig veel meer mijn goesting doe, misschien een kenmerk van ouder worden. Dat geeft wel een gevoel van vrijheid. Het is niet altijd gemakkelijk, want in onze branche moet ik alles zelf bekostigen. Ik moet ervoor zorgen dat die plaat uitgebracht wordt en ik een boeker vastkrijg voor de concerten. Maar door het allemaal zelf uit te zoeken, krijg je meer vrijheid. Dat vind ik tegenwoordig een grote meerwaarde aan wat ik doe.

Je gaat ook jubileumconcerten spelen waarin je beide albums gaat brengen.

Ik speel met de band, die het nieuwe album 'Sluit De Nacht' heeft ingespeeld. Dat zijn Philippe Thuriot op accordeon, Lara Rosseel op contrabas, Kobe Proesmans op percussie en Eva Hautekiet op toetsen. Ward Dhoore, die de gitaren op het nieuwe album voor zijn rekening nam, kan helaas niet mee op tournee. We spelen dit najaar inderdaad enkel het repertoire uit 'Sluit De Nacht' en 'De Jager'.

Je nieuwe album heet 'Sluit De Nacht', een mooie titel. Waarom vond je dit het ideale moment om een plaat uit te brengen?

Omdat ik alleen maar muziek kan vieren met meer muziek. Dat is mijn passie, het is mijn manier om het leven te omarmen. Als ik dan die twintig jaar wil vieren, denk ik meteen aan een nieuw album. Ik heb het concept overgenomen van wat we bij 'De Jager' hebben gedaan met een paar nummers, die ik zelf heb geschreven, maar ook nummers van collega's. Ik ben bij collega's als Gert Bettens, Neeka, An Pierlé, Sabien Tiels en Wouter Berlaen gaan aankloppen. Ik ben erg blij met de nieuwe plaat. Het laat horen wie ik vandaag ben.

De titel klinkt heel poëtisch. Wat betekent die voor jou?

Een titel voor een album vinden is altijd moeilijk. Ik vind dat de nacht soms zwaar onderschat wordt. Soms beginnen er 's avonds ineens ideeën te komen omdat je overdag van alles meemaakt en ontdekt. De nacht kan dus echt een creatieve periode zijn. Voor mij is het ook een afronding van die twintig jaar. Nu kan er iets nieuws beginnen.

Welke boodschap wil je aan je publiek geven met je liedjes?

Ik denk dat muziek vooral gaat over verbinding. Muziek kan veel betekenen voor mensen. Dat heeft 'De Jager' twintig jaar geleden ook echt gedaan. Ik heb boodschappen gekregen van mensen die me lieten weten dat bepaalde nummers veel voor hen hebben betekend in die periode. Ik denk dat zoiets voor elke muzikant en artiest het mooiste is wat je kunt hebben. Wat je maakt, brengt zo verbinding en troost. Ik hoop dat dat met dit album opnieuw hetzelfde zal zijn. Muziek verzacht de zeden, zeggen ze. Ze kan misschien de wereld niet veranderen, maar ze kan in elk geval iets moois bijbrengen. Dat is wat we doen: proberen mooie dingen in de wereld te zetten.

Zijn er nummers op het album waarin je meer van jezelf hebt verteld dan vroeger?

Of ik opener ben dan weleer weet ik niet. Misschien zijn de dingen die mij aanspreken wel geëvolueerd. Een nummer waar ik zelf een grote fan van ben, is Overal Kom Ik Thuis. Ik ben drie jaar op tournee geweest met Stéphanie Struijk. Vroeger zong ze als Stevie Ann in het Engels, maar nu zingt ze in het Nederlands als singer-songwriter. We hebben in Nederland en België getourd met een voorstelling die 'Overal Kom Ik Thuis' heette. Daar hebben we ook een nummer voor geschreven dat nu op mijn album staat. Als muzikanten krijgen we vaak te horen wat mensen van een concert vonden. Dit lied gaat over hoe het voor ons is om voor een publiek te spelen en telkens het gevoel krijgen dat, waar we ook naartoe gaan, we thuiskomen. Ook daar creëer je dan een band en zo komen we weer bij die verbinding uit. Overal Kom Ik Thuis is iets wat ik vandaag beter kan voelen en uiten dan vroeger. Vroeger zou ik het moeilijker gevonden hebben om dat uit te leggen.

Je beweegt je al jaren moeiteloos tussen folk, luisterliedjes, wereldmuziek en popmuziek. Waar voel jij je vandaag de dag het meest in thuis?

Kadril viert dit jaar zijn vijftigste verjaardag. Het is de band waarmee ik begonnen ben. Dat is traditionele muziek, zeg maar folk. We gaan daar nu ook mee op tournee, samen met Patrick Riguelle en Kimberly Claeys. Als ik die nummers opnieuw speel en zing, merk ik dat het toch altijd iets met me doet. Ik speel nu ook iets meer mee met mijn klarinet dan vroeger en dan merk ik wel dat die muziek mij altijd raakt.

Kadril was de band waarmee je ooit je eerste stappen als professioneel zangeres zette.

Klopt! Traditionele muziek ligt mij sowieso na aan het hart. Dat hoeft niet per se Belgisch te zijn. Ik vind die verschillende culturen en die muziektradities enorm boeiend. Dat spreekt me echt aan. Zonder Kadril zou ik nooit zo verbonden zijn geweest met mijn roots. Zij hebben daar echt veel in betekend. Daardoor heb ik ook een beeld gekregen van waar wij in deze streek muziek maken. Wat onze achtergrond is, onze geschiedenis, muzikaal gezien. Dat blijft een belangrijk aspect voor mij als muzikant.

Je hebt al een rijke carrière achter de rug. Welke dromen en ambities blijven nog over?

Ik zou heel graag eens in een film spelen. Dat heeft niets met muziek te maken, maar het lijkt me gewoon ontzettend leuk. Ik heb theater gemaakt en dus weet ik hoe dat proces gaat. Ik weet hoe het is om concerten te spelen. Maar film is toch iets helemaal anders en dat intrigeert me wel. Het hoeft absoluut geen grote rol te zijn. Het mag gerust een kleine bijrol zijn. Gewoon om dat hele proces eens mee te maken en het een keer te doen. Anderzijds droom ik er ook van om een boek te schrijven. Ik ben goed in korte verhalen en post die soms op mijn sociale media, maar ben zo gewend geraakt om verhalen van één pagina lang te vertellen zoals ik liedjes schrijf: dat is bijna een gedicht. Maar zo'n boek vraagt natuurlijk veel meer. Ik ben er al dikwijls aan begonnen, maar heb het werk nooit afgemaakt.

Aan welke genres denk je dan?

Qua film gaat het in de richting van science fiction en fantasy. Ik ben helemaal weg van dat soort dingen. Dat komt ook een beetje door mijn vader: we keken vroeger samen naar Star Wars, Star Trek en dat soort dingen. Die science fiction- en fantasywerelden vind ik nog altijd leuk. Het boek, daar ben ik nog niet helemaal uit. Ik was ooit begonnen aan een soort biografisch verhaal, maar dan eentje dat gelogen was. Ik vond het wel een leuk idee om de lezer op het verkeerde been te zetten. Dat mensen denken: dit is een serieus boek, terwijl het eigenlijk een heel andere kant opgaat. We zien wel wat er ooit van komt. Eerst geef ik de volle focus aan twintig jaar 'De Jager' en het nieuwe album. En de tour met Kadril. Leuke dingen om naar uit te kijken!

Naar aanleiding van twintig jaar 'De Jager' werkten Eva De Roovere en beeldend kunstenaar Arnold Hovart samen het artistieke project 'Tijdsbeeld' uit. De liedjes worden gekoppeld aan de tekeningen van Hovart, waarbij woord en lijn als gelijkwaardige kunstvormen naast elkaar staan. Voor meer informatie over dit project, check deze website.