What's going on in the state of Denmark
AchtergrondTom Wouters — 8 november 2008
Een artikel over Denemarken schrijven zonder Shakespeares citaat “There is something rotten in the state of Denmark” te gebruiken, blijkt onmogelijk. Maar waarvoor is Denemarken daarbuiten nog bekend? Het Luxemburg van het hoge Noorden doet bij ons alleen een belletje rinkelen bij de woorden lego en hippies.
Toegegeven, onze kennis over Denemarken, laat staan Deense muziek laat te wensen over. Omdat we ongetwijfeld niet de enigen zijn, heeft de AB speciaal voor ons een thema-avond samengesteld rond dit kleine landje. Waar andere Scandinavische landen als Zweden, Ijsland en zelfs Finland op muzikaal vlak hoge toppen scheren – geloof ons, dat doen ze – blijft Denemarken het ietwat kleine broertje. Dat wil echter niet zeggen dat er geen kwaliteit te vinden is.
De vier bands die de AB voor hun “Spot on Denmark” bij elkaar hebben gezocht, werden hoogstpersoonlijk ontdekt op het Deense SPOT-festival: een festival waar beginnende bands uit Denemarken en de omringende landen hun talenten kunnen laten zien aan vertegenwoordigers van platenlabels. Iets als het Groningse Eurosonic dus, maar dan vooral voor Scandinaven. Onder meer groepen als The Raveonettes, Kashmir en Under Byen hebben bij dit festival het beste van zichzelf laten zien.
Zulke initiatieven zijn lovenswaardig, en zorgen er ook voor dat er in Brussel zulke avonden kunnen georganiseerd worden. Bovendien geeft het ons kleine Belgen de mogelijkheid om Denemarken van een andere kant leren kennen.
Van de vier bands die geprogrammeerd staan, doet wellicht vooral Figurines een belletje rinkelen bij hipsters. Een groep die het beste uit de Amerikaanse indierock à la Modest Mouse en Built To Spill recyleert. Van Amber, Band Ane of Murder hadden wij nog nooit gehoord. Via Danish Music Belgium Wants kan je ze al een beetje leren kennen.
Ben je intussen net als ons gefascineerd geraakt door Deense muziek, en wil je weten wat er ginds zoal leeft, dan kan je ook terecht op MusicFromDenmark. Deze blog geeft een opsomming van bekende en minder bekende Deense bands. Op onze vraag wat hem zo fascineert in Deense muziek, antwoordt de Zwitserse blogger Chris: “Scandinavische muziek heeft iets “speciaals”. Hoewel een popsong een popsong is, hangt er meestal toch een ruw randje aan. Misschien heeft het iets met het klimaat te maken. Ik vind Deense muziek ook dieper en intenser dan bijvoorbeeld muziek uit Duitsland of Zwitserland. Dan heb ik het vooral over de grote namen. Grote Duitse bands proberen vooral de grote massa aan te spreken en vervallen daardoor in Oppervlakkigheid, terwijl een Deense band als Saybia tegelijkertijd een publiekslieveling en een intieme groep is.”
De lijst op zijn site is redelijk lang, en het duurt een tijdje voor je ze allemaal beluisterd hebt, maar gevraagd naar zijn aanbevelingen krijgen we volgend antwoord: “Mew blijft een uitzonderlijk sterke band, die ook meer aandacht verdient buiten Denemarken. Hun album uit 2006 ‘The Glass Handed Kite’ (meteen ook het album met de lelijkste hoes van het millennium, red.) is zelfs een van mijn persoonlijke favorieten, net als hun plaat daarvoor, ‘Frengers’. Op dit moment behoren Bahnhof (powerpop), Dùné (elektrorock), Entakt (indie) en Windermere (Shoegaze) tot mijn persoonlijke favorieten. Maar er is voor elk wat wils in Denemarken.”
[pagebreak]
Maar welke bands vinden wij nu de moeite waard uit dat kleine landje gindsboven? Een korte bloemlezing.
Teitur (url)
Deense singer-songwriters, ze zijn een zeldzaamheid geworden. Diegenen die we dan toch kunnen oppikken blijken over het algemeen wel klasbakken te zijn. Zo onderscheiden we Teitur Lassen bijna met de titel “geniaal in zijn genre”. Wat wil je ook met een voornaam die synoniem staat voor ‘happy’. Voor zijn debuutplaat ‘Poetry & Aeroplanes’ in 2003 tekende de man zonder blikken of blozen bij major Universal. Dit bracht hem meteen wereldtournees op met prominente artiesten als Suzanne Vega, Aimee Mann en John Mayor. Ondertussen kan je nog twee, bijzonder intrigerende, schijfjes van de man uit de rekken plukken en belandde het nummer One And Only op de soundtrack van kaskraker ‘My Super Ex-Girlfriend’. Wist u overigens dat Teitur tijdens de laatste editie van de ‘Danish Music Awards’ ging lopen met het gouden plak in de categorie ‘Best Male Singer’? Een grote mijnheer in wording.
The Raveonettes (url)
Stomende riffs, loeiharde drums en allesverscheurende vocalen. Rechttoe rechtaan moet zowat het levensmotto van Sune Rose Wagner en Sharin Foo, ofwel The Raveonettes zijn. Met een viertal schijfjes om “u” tegen te zeggen op hun actief, tourt dit dynamische duo zowat non-stop de hele aardkloot rond. Waar ze in de betere muzikale kringen wel eens het Deense The Jesus And Mary Chain worden genoemd vergelijken wij ze liever met een eclectische kruisbestuiving tussen The White Stripes en The Cramps als het voor u hetzelfde is. Een welgemikte blizzard die moet getrotseerd worden door elke zichzelf respecterende muziekliefhebber zeggen we dan.
Ben je intussen net als ons gefascineerd geraakt door Deense muziek, en wil je weten wat er ginds zoal leeft, dan kan je ook terecht op MusicFromDenmark. Deze blog geeft een opsomming van bekende en minder bekende Deense bands. Op onze vraag wat hem zo fascineert in Deense muziek, antwoordt de Zwitserse blogger Chris: “Scandinavische muziek heeft iets “speciaals”. Hoewel een popsong een popsong is, hangt er meestal toch een ruw randje aan. Misschien heeft het iets met het klimaat te maken. Ik vind Deense muziek ook dieper en intenser dan bijvoorbeeld muziek uit Duitsland of Zwitserland. Dan heb ik het vooral over de grote namen. Grote Duitse bands proberen vooral de grote massa aan te spreken en vervallen daardoor in Oppervlakkigheid, terwijl een Deense band als Saybia tegelijkertijd een publiekslieveling en een intieme groep is.”
De lijst op zijn site is redelijk lang, en het duurt een tijdje voor je ze allemaal beluisterd hebt, maar gevraagd naar zijn aanbevelingen krijgen we volgend antwoord: “Mew blijft een uitzonderlijk sterke band, die ook meer aandacht verdient buiten Denemarken. Hun album uit 2006 ‘The Glass Handed Kite’ (meteen ook het album met de lelijkste hoes van het millennium, red.) is zelfs een van mijn persoonlijke favorieten, net als hun plaat daarvoor, ‘Frengers’. Op dit moment behoren Bahnhof (powerpop), Dùné (elektrorock), Entakt (indie) en Windermere (Shoegaze) tot mijn persoonlijke favorieten. Maar er is voor elk wat wils in Denemarken.”
[pagebreak]
Maar welke bands vinden wij nu de moeite waard uit dat kleine landje gindsboven? Een korte bloemlezing.
Saybia (url)
Zeemzoetigheden troef bij het vijftal dat luistert naar de naam Saybia. Dat dit niet meteen de meest aangename figuren zijn om naar te kijken - google maar even snel afbeeldingen op naam van frontman ‘Søren Huss’ en u weet wat we bedoelen - vervaagt door het feit dat we over hun eerste drie platen niets dan lovende predikaten lezen. Niet geheel onterecht zo blijkt. In de slipstream van alle Radiohead- en Coldplayachtigen leggen deze heren keer op keer het diepste van hun ziel bloot en weten ze de gevoelige medemens perfect te bespelen. Pak vast die geliefde en laat u vooral volledig gaan tijdens het beluisteren van hun bekendste single The Day After Tomorrow (aka ‘Het Liedje Van De Vogels’).
Teitur (url)
Deense singer-songwriters, ze zijn een zeldzaamheid geworden. Diegenen die we dan toch kunnen oppikken blijken over het algemeen wel klasbakken te zijn. Zo onderscheiden we Teitur Lassen bijna met de titel “geniaal in zijn genre”. Wat wil je ook met een voornaam die synoniem staat voor ‘happy’. Voor zijn debuutplaat ‘Poetry & Aeroplanes’ in 2003 tekende de man zonder blikken of blozen bij major Universal. Dit bracht hem meteen wereldtournees op met prominente artiesten als Suzanne Vega, Aimee Mann en John Mayor. Ondertussen kan je nog twee, bijzonder intrigerende, schijfjes van de man uit de rekken plukken en belandde het nummer One And Only op de soundtrack van kaskraker ‘My Super Ex-Girlfriend’. Wist u overigens dat Teitur tijdens de laatste editie van de ‘Danish Music Awards’ ging lopen met het gouden plak in de categorie ‘Best Male Singer’? Een grote mijnheer in wording.
Kashmir (url)
Soms kent de geschiedenis rare grillen. Kashmir begon in 1991 onder de naam Nirvana, maar veranderde hun naam snel vanwege dat andere groepje. Het is de Deense dEUS, niet zozeer qua muziek, maar omdat ze de grootste alternatieve groep van Denemarken zijn. Muzikaal neigen ze naar Britpop, met een heel klein snufje noise. Hun laatste album ‘From no Balance Place’ hoort in de platencollectie van iedereen die alles van Lou Reed of David Bowie in hun platenkast willen. Beide legendes hebben namelijk een gastrol op het album.
The Raveonettes (url)
Stomende riffs, loeiharde drums en allesverscheurende vocalen. Rechttoe rechtaan moet zowat het levensmotto van Sune Rose Wagner en Sharin Foo, ofwel The Raveonettes zijn. Met een viertal schijfjes om “u” tegen te zeggen op hun actief, tourt dit dynamische duo zowat non-stop de hele aardkloot rond. Waar ze in de betere muzikale kringen wel eens het Deense The Jesus And Mary Chain worden genoemd vergelijken wij ze liever met een eclectische kruisbestuiving tussen The White Stripes en The Cramps als het voor u hetzelfde is. Een welgemikte blizzard die moet getrotseerd worden door elke zichzelf respecterende muziekliefhebber zeggen we dan.
Efterklang (url)
Uit Ijsland dachten wij. Efterklang past perfect binnen de ijslandse muziekscene, ware het niet dat ze een Deense band zijn. In elk geval weet je wat je dan kan verwachten: Denk Sigur Ros, Mùm, et cetera. Toch klinken ze minder esoterisch, en brengen ze wel echte nummers. Hun nieuwste album ‘Parades’ dateert van dit jaar, hun debuutalbum ‘Tripper’ al van 2004. Muziek om bij weg te dromen.
Uit Ijsland dachten wij. Efterklang past perfect binnen de ijslandse muziekscene, ware het niet dat ze een Deense band zijn. In elk geval weet je wat je dan kan verwachten: Denk Sigur Ros, Mùm, et cetera. Toch klinken ze minder esoterisch, en brengen ze wel echte nummers. Hun nieuwste album ‘Parades’ dateert van dit jaar, hun debuutalbum ‘Tripper’ al van 2004. Muziek om bij weg te dromen.