Sprookjes voor bij het slapengaan...

Er is moeilijk een lijn te vinden in het genre. Voor sommige puristen – ja, die zijn er – betekent New Weird America muziek die zijn basis heeft in de traditionele folkmuziek, maar die ver buiten die grenzen zichzelf inkleurt. Geluidsexperimenten, “Field Recordings”: zolang het maar psychedelisch genoeg klinkt. Enkele voorbeelden zijn Tower Recordings, Charalambides of Wooden Wand & The Vanishing Voice.



Maar in de algemene muziekjournalistiek wordt de definitie niet zo beperkt. Eigenlijk heeft alles wat momenteel hip en ietwat vreemd is en daarnaast op de één of andere manier folkroots heeft, het voorrecht om zich onder deze nieuwe muzikale vlag te scharen. Dat heeft ook het gevolg dat het genre nu reeds aan erosie lijdt. Artiesten als Sufjan Stevens en Little Wings behoren volgens sommigen tot deze muziekstijl, terwijl die toch meer popmuziek maken.



Gelukkig geven wij niet al te erg om labels. Het belangrijkste is en blijft de muziek en New Weird America is in onze ogen de grenzen van het genre voorbijgestoken en is meer een soort van kwaliteitslabel geworden om muziek te ontdekken. Als wij ergens lezen dat een band Neo-folk maakt (of Urban Folk of welke andere benamingen er nog voor bestaan) dan kunnen we haast niet wachten om te horen waar die band toe in staat is. Soms loopt dat goed af (bands als Cursillistas, P.G Six en Our Brother The Native zou iedereen met voeling voor het genre moeten kennen), soms is het een sof (The Weird Weeds en Faun Fables konden ons toch niet helemaal bekoren). In die zin houdt het zich mooi aan de regels van een hype. Een aantal goede nieuwe bands, en in het zog daarvan een hele hoop middelmatige groepen. Zolang we allemaal maar Free folken.

 

Deze “nieuwe” muzikale stroming is groot geworden met een paar namen, waarvan er twee in Brussel zullen te zien zijn.

 

Zo mag CocoRosie (foto boven) dit jaar het Dominofestival openen. De excentrieke zusjes Bianca (Coco) en Sierra (Rosie) Casady zetten amper vier jaar neofolk-klanken op de wereld, maar hun twee reeds verschenen albums (‘La Maison de Mon rêve’ en ‘Noah’s Ark’) waren toch een behoorlijk schot in de roos. Beide albums geven uiting aan de wereld waarin beide vrouwen leven. Een wereld die voor een groot deel bevolkt is met sprookjesfiguren, waardoor je bij het luisteren van de muziek je zelf in dat universum gaat wanen dat zij zelf geschapen hebben. Afgelopen najaar namen de twee deernen wat ideetjes mee naar de Greenhouse Studios in Reykjavik (van Valgeir Sigurdsson, die tijdens de Bedroom Community avond op Domino IJsland muzikaal tot leven zal brengen), om daar hun derde album, ‘The Adventures of Ghosthorse & Stillborn’, op te nemen. Deze nieuwe is een logische evolutie in de Cocorosie-wereld. Er is iets meer muziek op te horen die verwijst naar hiphop – het feit dat ze in Brooklyn wonen zou daar misschien iets mee te maken kunnen hebben – en voor de rest klinkt het allemaal solider, iets minder spontaan. Er bestaat een grote kans dat de meiden niet alleen op dat grote podium zullen vertoeven, want live laten ze zich namelijk graag flankeren door een bassist, een beatboxer en eventueel een danser. Voor mensen die even uit de dagelijkse sleur weg willen of even aan de grijze grote mensen wereld willen ontsnappen is Cocorosie een must. Zij scheppen tijdens hun optredens een wereld waarin je even weer kind mag zijn.

 

Dat een vrouw twee of meer dingen tegelijk kan doen, daar is Joanna Newsom (foto links) één groot voorbeeld van. Deze vijfentwintigjarige Amerikaanse is harpiste, pianiste, klavecimbelspeelster, zangeres én schrijft zelf haar nummers. En wát voor een nummers. Met haar unieke schelle stem vulde ze reeds twee albums met puike folksongs, waarvan haar debuut (‘The Milk-Eyed Mender’) dateert uit 2004, en haar laatste plaat ‘Ys’ afgelopen najaar verscheen. Die was direct goed om Newsom tot koningin van de neo-folk te bombarderen. Het album stond waarschijnlijk het vaakst op nummer één in die talloze eindejaarslijstjes en herbergde ellenlange nummers die op geen enkel moment verveelden. Het waren letterlijk sprookjes op muziek, en muzikaal ingekleurd door arrangeur Dyke Van Parks. Een heel verschil met haar debuutplaat trouwens, want waar ‘Ys’ bol staat van de strijkers, blazers en andere bombastische uitspattingen was het debuut een sober plaatje waarop Newsom zichzelf begeleidde met harp, en waar voor de rest weinig anders op te horen was. Het is moeilijk te voorspellen hoe ze zichzelf nog zal kunnen overtreffen met een volgend album. Newsom is niet aan haar proefstuk toe bij Domino. Ze mocht de AB al tweemaal eerder verblijden met haar intrigerende songs, solo op harp, maar om het geluid van ‘Ys’ te benaderen wordt ze deze keer bijgestaan door een strijkkwartet. Zet uw oren goed open, want die zullen die bewuste woensdag niet weten wat ze horen.