Sonic City - onze sonische vooruitblik

Net wanneer het begin van de wintertijd voor een postzomerfestivaldip zorgt, verschijnt aan de herfstige horizon een lichtpuntje in een westelijk uithoek van het land: ook dit jaar brengt het Kortrijkse Sonic City een najaarsfestival om duimen, vingers en trommelvliezen bij af te likken. Dagtickets voor vrijdag en zaterdag zijn stilaan uitgeput, maar er resten nog enkele weekendtickets en zondagtickets. Wie al een ticket op zak heeft, maken we graag wegwijs in het weinig prikkelarme aanbod. Wie nog geen ticket op zak heeft, ziet hopelijk in dat inbinden geen optie is.

Eigenlijk is het concept erg simpel. Sonic City verorber je best door elke band te checken, want veel kaf zit er doorgaans niet tussen het Kortrijkse koren. Maar vooraleer u ons van enige luiheid kan betichten, schuiven we toch schaamteloos een aantal eigenzinnige tips naar voor.

Traditioneel is vrijdag met slechts een handvol bands een aanloopavond voor het echte festival dat zich langs drie podia voltrekt. Desalniettemin is de openingsavond een aanrader met hoofdact DIIV. Hun laatste worp ‘ZIRP!’ mag dan wel op gemengde gevoelens onthaald worden, we gokken erop dat het Amerikaanse kwartet ons live een verrukkelijke shoegaze-brij zal voorschotelen. Wie op zoek is naar een verse amuse-bouche, schuift best al om 19u aan voor Maddison Windfarm, een Londense band die de muzikale missing link vormt tussen een doordeweekse woordzoeker en de onverteerbare Karels Crypto. Wie de nieuwste DIIV iets te poppy vindt, kan dan weer het tegengif zoeken bij de duistere, met gothic flirtende Anna Von Hauswolff. Bezwerend en maagzwerend tegelijk? Waarom niet?

De hoofdact op zaterdag is ook één van de curatoren van Sonic City. We leerden Dirty Three ooit kennen als een bizar instrumentaal ensemble in de ter ziele gegane Chateau-tent van Pukkelpop, maar bijna dertig jaar later is frontman Warren Ellis vooral gekend als voornaamste sidekick en partner-in-crime van Nick Cave. Zijn band speelt doorgaans ellenlange verschroeiende sets. Of Dirty Three het in Kortrijk bij een gezapige twee uur zal houden, dan wel de drie uur genadeloos samenkneden tot een set van twee uur, doet er niet zo toe. We willen je vooral wijzen op een aantal minder voor de hand liggende acts die op zaterdag aantreden.

Om halfvier ’s middags kun je terecht bij Maxine Funke, afkomstig uit de verst van Kortrijk verwijderde stad op deze aardkloot. Kortrijk heeft SX, Goose en Ozark Henry. Dunedin, Nieuw-Zeeland heeft The Chills, The Dead C en The Verlaines. Wij weten het wel. Oh ja, en dus ook deze Maxine Funke. Haar verse album ‘Leitmotiv’ kwam een paar dagen geleden uit op het Belgische Knotwilg-label. Rustige, onthaastende composities die op Sonic City ongetwijfeld een verademend rustpunt zullen zijn.

Even ver van huis (Argentinie, that is) en even ver van de comfortbox, vinden we Juana Molina. De intussen pensioengerechtigde singer-songwriter klinkt soms als het zuidelijk-halfrond-antwoord op Björk: vreemde geluidjes waar je geen snars mee kan aanvangen, maar die zich toch vasthaken tussen oorschelp en hersenen.

Nu we toch nog even in aardrijkskunde-modus zitten, maken we een omwegje via Japan. Op zaterdag kun je zowel de spectrumoverschrijdende videogame-noise van Melt-Banana trotseren, als de op muziek gezette wiskunde-cursus van Goat (niet te verwarren met de gelijknamige Zweedse psychedelica).

Je hebt levende legendes en je hebt: leeft-die-nog-legendes. In die laatste categorie stippen we graag Charles Hayward aan. Ooit toonaangevend bij cultband This Heat en intussen al decennialang vooral toonafwijzend. We zagen de man (alweer) dertig jaar geleden een onverteerbare set spelen in de Gentse Democrazy (“Is hij zat? Is hij zot?”), benieuwd of onze interne zelf intussen een aangesterkt darmstelsel heeft.

Zondag is op papier vooral de dag van mede-curator Marie Davidson, maar we stippen tegendraads toch een aantal acts aan die niet door haar gecureerd werden. De ochtendstond heeft die dag geen goud maar diamant of zelfs briljant in de mond, want om 13u mag het weergaloze Shearwater de dag openen. Wat ons betreft verrassend vroeg (en met veertig minuten ook een beetje kort). Voer voor Duyster-fans die niet tot maandag kunnen wachten! Al even Duyster en al even veel te kort, zal de set van Loma zijn, zondag rond 14 uur. Een band die al jaren op ons verlanglijstje staat, maar die we nog nooit eerder zagen. De zondagse pannenkoekenslag zal nog nooit zo zoet gesmaakt hebben!

Maar goed, voor een gezapige, gezellige zondagmiddag kun je ook voor een familiefeest kiezen. Vandaar dat we even het noisy geweer van schouder veranderen naar Piss, het zootje ongeregeld dat tussen de voornoemde acts de Club van Depart mag ontvlammen. Punk zoals het vijftig jaar geleden bedoeld was.

Afsluiten doen we misschien met het intrappen van een open deur, maar we wilden je toch Dry Cleaning niet onthouden. Zangeres Florence Shaw grijpt je ongewild bij je nekvel met haar je-ne-sais-quoi parlando, terwijl haar muzikanten elk in een eigen hoek een verschroeiende sound aanwakkeren, als stond ze op hun brandstapel de laatste woorden te prevelen. De laatste keer dat we Dry Cleaning zagen, droeg gitarist Tom Dowse een Dead Moon-shirt. Misschien halen wij ons Dead Moon-T-shirt die dag nog eens uit de kast. Kom gerust hallo zeggen, als je yours truly in de zaal spot met een oversized 1991 T-shirt van die band.