Grunge is helemaal terug!

Na een lange stilte met hier en daar een opflakkering, brengt Gen Z zowel de subcultuur als de (Seattle) sound terug, niet?

No worries, ik ga hier écht geen wetenschappelijk onderbouwd en historisch accuraat betoog houden over de al dan niet échte terugkeer van een beweging, die ergens halfweg de jaren tachtig in en rond Seattle ontstond. Zoek het zelf allemaal maar op, of zoals ik maar al te graag antwoord op (vooral gemakzuchtige) vragen: just fuckin' google it! Het wordt gewoon een kort stukje op basis van mijn eigen ervaring met het genre, mijn eigen voorkeuren en gevoelens.

Mijn oren werden de laatste dagen namelijk gevoed met klanken die ik héél snel thuis kon brengen, klanken waar ik in 1989 helemaal voor viel, van bands waar ik ook vandaag nog enorm graag naar luister. Eén voorbeeld: 'Louder Than Love' van Soundgarden, nog altijd hét album waarmee vijf gruwelijke hardrockjaren een dikke vette muilpeer kregen en knock out gingen.

Rond 1995 was het beste er wat vanaf, ondanks het commerciële succes waarmee een rits bands 'te kampen' hadden. Toch bleef de geest van het genre meanderen richting nu metal, post grunge en zelfs pop(rock). Eén band klonk echter zo authentiek dat ik meteen fan was. Ze kwamen echter net te laat om die 'wave' te pakken en door te breken. Iemand gehoord van Days of the New van de excentrieke Travis Meeks? Opzoeken en beluisteren!

En dan is het plots 2026 en pikten mijn oren Lie I Keep van Dark Sun op, een band uit Chicago, opgericht in 2017. Samen met de uit Charleston afkomstige gitarist zorgen ze voor een Alice In Chains vibe die er best mag zijn.

Gezien ik in de auto steevast beroep doe op Apple Music voor mijn dagelijkse oormassages, krijg ik natuurlijk meteen een rits varianten op het thema voorgeschoteld. Grotendeels klinken die jongere bands vooral als AIC, zeker de zangers zijn nogal geïnspireerd door Layne Staley, dus moet ik misschien eerder spreken over een AIC-revival. Hieronder een selectie jong geweld met een grote gemene deler en toch telkens een andere insteek.

Alborn (de banjo erbij)

Dark Chapel (Black Label Society nooit veraf)

Sun Puddle (Nirvana vibes)

Holy Vulture (een vleugje pop)

Usury (een keyboard erbij)

Vanwaar nu die referentie naar Gen Z? Goh, blijkbaar houden deze Zoomers wel van een flanellen hemdje, versleten jeans en een dosis DIY-punkethiek? Tekstueel stond grunge bovendien voor 'angst', met thema's als sociale en emotionele vervreemding/isolatie, psychologische trauma's, misbruik, zelftwijfel. En past dit nu niet helemaal in het hedendaagse concept rond mentale gezondheid.? Alles komt terug... of blijft en krijgt gewoon een andere naam.