2007 volgens The Van Jets en The Blackbox Revelation

Volgend jaar is er opnieuw Humo’s Rock Rally. Hoe kijken jullie zelf terug op jullie deelname? Is het voor The Blackbox Revelation niet allemaal heel snel gegaan?

Jan Paternoster: We verwachtten niet dat het allemaal zo snel ging gaan, maar we wilden ook graag vooruit en echt een deftige cd hebben. En over die cd zijn we nu wel echt tevreden.



The Van Jets wonnen de Rock Rally twee edities geleden. Jullie hebben er iets langer over gedaan vooraleer dat eerste album er kwam.

Johannes Verschaeve: Ik denk dat we niets te snel hebben gedaan, maar ook dat we er niet te lang mee gewacht hebben. Na de Rock Rally sta je even in de spotlights en dan is het belangrijk dat je die druk kunt afgooien. Dat hebben we gedaan met de eerste EP. Onze cd was eigenlijk eerder af, maar de release hebben we gewoon drie jaar verschoven. De eerste cd is ook echt belangrijk. Dat is een soort bewijs om te zien of die eerste plaats wel verdiend was. Ik ben ook blij dat we daar nu vanaf zijn, van die eerste cd. Bij een tweede cd ga je meer als groep beoordeeld worden terwijl die eerste cd ook voor ons een avontuur was.



Hebben jullie eigenlijk al veel ‘vertrouwen’ in jullie fans? The Van Jets lieten nog niet zo lang geleden een outfit ontwerpen door hun fans.

Johannes: Voor alle duidelijkheid, we hebben uiteindelijk niet opgetreden in die outfits. Ik denk trouwens dat je maar weet wie je fans zijn na een paar cd’s. Nu hebben we veel fans die even meedoen omdat hun vriendinnen het schoon vinden of omdat dat nu cool is. Dat zijn ‘sociale’ fans. Aan de andere kant zijn er de ‘muzikale’ fans die naar je muziek luisteren omdat ze die goed vinden. Ik denk wel dat er heel wat fans bij onze tweede cd gaan afhaken maar ik ga mij daar echt geen zorgen om maken. Oorspronkelijk maak je muziek voor een publiek dat een weerspiegeling is van jezelf. Eigenlijk is het uitbrengen van je muziek een soort vervreemdingsproces. Eerst maak je nummers op je kamer, dan speel je ze in een band. Daarna breng je die nummers uit en worden ze het bezit van het publiek en ook van mensen waarvan je zelf denkt dat ze die muziek nooit goed kunnen vinden. Daar verschiet je soms wel van. Je hebt plots geen controle meer over je muziek.



Is het al gebeurd dat je voor publiek speelt waarvan je het vreemd vindt dat ze eigenlijk naar jullie komen kijken?

Johannes: We hebben dat wel eens meegemaakt op een dorpsfestival. We speelden er na Red Zebra en iedereen daar was dronken, zelfs de crew. Er was niemand meer aan het luisteren. Dat was wel raar.

Jan: Wij hebben dat ook al meegemaakt, in Wallonië. Die mensen komen eerder naar zo’n concert om elkaar nog eens terug te zien en dan met elkaar te babbelen.



Geen zin om dan van het podium te stappen?

Johannes: Er staat altijd wel iemand te luisteren. Maar soms gebeurt het wel dat we nonchalant of arrogant worden. We hebben dat eens voorgehad in de Petrol. Er was weinig volk en dan zijn we gewoon met de groep beginnen jammen. Het publiek kon ons toen weinig schelen, maar uiteindelijk zien zij dan ook eens iets anders.



Wie was voor jullie de muzikale revelatie van 2007?

(Denken beiden diep na)

Jan: Ik denk dat ze eigenlijk al van in 2006 zijn, maar Cold War Kids. Ik heb die in de Botanique gezien. Dat vind ik een van de groepen van het moment die het meeste gevoel in hun muziek weten te leggen.

Johannes: Wilco, dat is niets nieuws maar ze hebben een nieuwe cd uitgebracht en ik heb er twee concerten van gezien. Iedereen uit de muziekwereld was daar; Frank Vander Linden, Gabriel Rios, … Behalve die gasten van de Blackbox, die zaten toen in de studio (lacht).

Jan: Ik kan nergens opkomen van het afgelopen jaar, ik moet daar eens langer over nadenken.

Johannes: Ik heb dat probleem ook en hypes, daar begin ik eigenlijk zo laat mogelijk aan. Ik heb wel Klaxons gezien op Werchter. Dat is echt een supergroep. Zij zijn een van de bekendere revelaties.

[pagebreak]

Zijn er nu al groepen waarvan jullie denken dat ze in 2008 wel eens serieus zouden kunnen doorbreken?

Johannes: Dez Mona. Hun muziek is wel totaal anders dan de onze. Ik kwam de zanger, Gregory Frateur, eens tegen op een feestje van Pascal Deweze, onze producer. Op ‘Vadermoord’ in ’t Stuk in Leuven coverden wij David Bowie en zij Nina Simone. Toen hebben we elkaar beter leren kennen en ik ben dan naar een optreden van hen geweest. Zij maken muziek waar een subliem vakmanschap in zit. Ze hebben een totaal andere invalshoek op muziek dan wij. Veel genuanceerder. Ohja, en The Hong Kong Dong. Wij hebben hen gevraagd als voorprogramma. Dat is een beetje een ‘all star band’. Met de zotte drummer van The Hickey Underworld, broer en zus Zeebroeck (zoon en dochter van Kamagurka) en dan nog Geoffrey Burton, een van de topgitaristen van België. Die groep zal sowieso wel doorbreken. Als het niet voor volgend jaar is , dan is het voor binnen twee jaar.

Jan: Ik kijk wel enorm uit naar de nieuwe cd van The Kills.



En wat zijn dan de dingen die je absoluut niet meer terug moet horen, na 2007.

Johannes: Als ik eerlijk moet zijn, bijna heel de Afrekening én de Foo Fighters. Sinds hun tweede cd is het gedaan, voor mij.

Jan: Tokio Hotel. Maar die zullen we ook wel niet vaak meer terughoren.



Zijn er concerten waarop jullie echt jaloers waren dat je daar zelf niet op het podium stond? Johannes, jij vermeldde Wilco al.

Johannes: Een concert van Daan. The Van Jets hebben vooral een rauwe kant, maar we houden ook van show. Toen Daan op het Vijverfestival bezig was, stond ik aan de zijkant. Alles zag er perfect uit. Ik ben ook een enorme fan van die theatrale dingen. Ik zou daar eens zelf willen staan met een micro, zo’n superband achter mij en dan gewoon mijn nummertjes brengen met veel stijl.

Jan: Vorige maand speelde Daan ook op Carte Blanche, van Wim Vandekeybus, met alleen maar zijn gitaar en een orgeltje. Ik moet toegeven dat ik hem daar beter vond dan anders. Hij sprong er daar vooral uit als muzikant.



Is er iemand die er in 2007 met kop en schouders bovenuit stak en waar jullie graag eens mee zouden samenwerken?

Johannes: Ik heb daar een eigen kijk op. Ik wil mijn helden niet als mensen ontmoeten. Dus ik wil er ook niet mee samenwerken. Dat beeld dat ik van hen heb, moet onaangetast blijven. Eigenlijk had ik wel eens willen samenwerken met Marc Bolan van T-Rex. Ik ben een ongelooflijke T-Rex fan. Dat was zo’n gast die altijd enorm enthousiast was en die steeds bezig was de groep te enthousiasmeren. Dat wil ik zelf ook wel eens meemaken. Ik vind het  trouwens spijtig dat er zoveel reünies zijn. Led Zeppelin bijvoorbeeld. Een eenmalig concert is nog oké.

Jan: Maar dat is een begin van een tour hé. Dat geeft mij eerder een beeld dat hun poen van toen bijna op is en dat ze nu opnieuw geld nodig hebben.



Zijn er nog dingen die jullie geërgerd hebben?

Jan: Die verkiezingen. Politiek daar weet ik niets van. En momenteel is dat het enige waar het om draait.

Johannes: Ik kan me nu pas ergeren aan mensen terwijl ik vroeger iedereen kon uitstaan. Toen was ik zeer tolerant, maar met de jaren is dat verminderd.



Hoe komt dat?

Johannes: Ik denk dat ik een periode té veel mensen gezien heb. Soms kom je mensen tegen die je wilt afwimpelen, omdat zij iets aan jou hebben maar jij niets aan hen.

Jan: Ik ga met de trein naar school en alle dagen zitten de mensen daar met een gezicht tot op de grond precies alsof ze tegen hun goesting aan het leven zijn. Soms wil ik gewoon afstappen omwille van dat volk dat daar opzit.

Johannes: Ik erger mij ook aan de overvloed van communicatie en de bereikbaarheid van alles. Tegenwoordig neem ik niet steeds mijn gsm mee omdat ik dan toch ergens ben waar ik bijvoorbeeld niet kan opnemen. Als ik terugkomt staat die dan vol voicemailberichten. En voicemailberichten beluisteren, ik vind dat verschrikkelijk.

[pagebreak]

Jullie zijn dit jaar te gast geweest in enkele televisieshows. The Van Jets speelden in de Provincieshow en The Blackbox Revelation was te gast bij Debby en Nancy. Maar stoort het jullie niet dat  alles daar in scène gezet is?

Johannes: Ik ga naar zo’n show als een toeschouwer in het circus. Je voelt jezelf ook zoals een pop in het circus.

Jan: En je zit daar een hele dag te wachten. Televisie is alleen maar wachten.

Johannes: Dat tv publiek is niet het concertpubliek dat nadien op je myspace iets gaat posten. Wij hebben ook beslist dat wel enkel dingen doen waar we als The Van Jets mogen optreden.

Jan: Als je alles gaat doen, dan draait het niet meer om de muziek.

Johannes: Ik zou daar als fan op afkraken. Moesten The Kills, een groep waar wij allebei fan van zijn, meedoen aan zo’n quiz dan klopt er iets niet. Je krijgt daar dan een ander beeld van.

Jan: The Kills komen bijna niet in de commerciële media, maar als ze naar de AB komen dan is dat ook uitverkocht. Zij bewijzen dat het zo ook lukt.



Hebben jullie het afgelopen jaar in het buitenland opgetreden?

Jan: Wij hebben een maand geleden in Londen gespeeld. Het was daar echt van nul beginnen. In België hebben we nooit voor een lege zaal moeten spelen. In Londen moet je alles zelf betalen, er is geen backstage. Je krijgt er als artiest zelfs geen water en een pint kost er drie pond. Maar dat maakt je wel beter als band, denk ik. Je leert daar veel uit. Hier denken we dat iedereen in Engeland bekend kan worden. Maar volgens mij is het daar nog moeilijker om groot te worden.



En als er een plek is waar je echt graag zou gaan optreden, waar is dat dan?

Johannes: Tokio! Het schijnt dat Japanners zot worden als ze iets goed vinden. En ’t is exotischer dan Londen.

Jan: Wij zouden wel eens graag in de betere clubs in Londen of in een grote zaal in New York spelen. Volgend jaar gaan we misschien een paar showcases in Amerika doen, maar dat is nog niet zeker.



Om af te ronden: in maart 2008 weten we wie de nieuwe winnaar van Humo’s Rock Rally is. Wat mag de winnende groep niet ontbreken?  

Johannes: Een groep mag zichzelf niet te veel presenteren aan het publiek. Er moet een geheim in de groep zitten dat enkel zij kennen. Iets mysterieus zodat je er als publiek meer van wil te weten komen.