Young James Long - You Ain't Know The Man

Als er één ding is dat je vooral niet kan zeggen van Young James Long, is het dat ze vervelen. Hun debuut is namelijk voorbij voor je goed en wel beseft dat het begonnen is. Er bestaan in de muziekgeschiedenis tal van songs die langer duren dan het hele album van dit trio. ‘You Ain’t Know The Man” bevat dan ook amper vijf nummers en duurt in het totaal welgeteld zeven minuten en eenentwintig seconden.

 

Met Young James Long is bezieler Preston Wright Long niet aan zijn proefstuk toe. Eerder maakte hij deel uit van Wig, Mule en Reelfout (aka P.W. Long’s Reelfoot). In zijn nieuwe project wordt hij vergezeld door Taylor Young (Polyphonic Spree en Young Heart Attack) en Kirkland James (Tenderloin). De inspiratie voor de groepsnaam is dan ook niet ver te zoeken ... Taylor Young, Kirkland James en P.W. Long wordt samengetrokken tot Young James Long... kan het nog meer rechttoe rechtaan?



Deze directheid horen we ook terug in de muziek. Vergeet ellenlange intro’s of eindeloze herhalingen van het refrein. Young James Long houdt het to the point. 'You Ain’t Know The Man' is een groezelig bluesrock album met enkele country-invloeden geworden, , gehuld in een walm van sigarettenrook en whisky.



Zonder waarschuwen en met een welgemikte vuistslag haalt Young James Long uit. Elk nummer lijkt een weloverwogen portie samengebalde energie, niet minder, maar ook zeker niet meer. Opener In The Moanin' stuwt vooruit op een alsmaar herhalend gitaarrifje. De opvolger Her Jammies is met zijn minuut en drie seconden het kortste nummer van de plaat en ook hier is variatie ver te zoeken. Oseadelia moet het net zoals de andere nummers vooral hebben van de gitaarrifjes, maar is  wel het enige nummer op de plaat dat blijft boeien na meerdere luisterpogingen.



De enige reden waarom Young James Long dan ook niet verveelt, is omdat je er door de lengte van de nummers de kans niet tot krijgt. Een verhaal heeft een begin, een midden en een einde dat hetzelfde geldt voor een song. Het is een nobel plan van Long om alle franjes achterwege te laten. Hij vergat echter dat intro’s, outro’s en songstructuren wel degelijk een nut hebben. Deze LP zit dan ook vol gemiste kansen. Geen enkel nummer op ‘You AIn’t Know The Man’ klinkt als een volwaardig lied. Het lijkt alsof Long steeds een idee had voor een rifje, maar geen zin had om een heel lied uit te werken. Het resultaat zijn losstaande muziekfragmentjes die ondanks alle kracht waarmee op de drums geslagen en geschreeuwd wordt, nooit ècht raken. Vervelen doet Long niet, maar boeien nog veel minder.