Heideroosjes - Chapter Eight - The Golden State
U-Sonic Records
Jan Vael — 8 november 2008
Het heeft een tijdje geduurd - zo’n drie jaar om precies te zijn - maar nu zijn De Heideroosjes er opnieuw met een gloednieuw studioalbum: ‘Chapter Eight - The Golden State’. Een voorstelling is wellicht overbodig in dit geval, dit viertal is immers uitgegroeid tot de succesvolste Nederlandse punkband van de voorbije achttien jaar. En dat succes zal wel nog eventjes blijven duren, want aan het bijbehorende recept hebben de heren op deze nieuweling niet echt gesleuteld.
De vraag kan gesteld worden of dat laatste ook niet in hun nadeel zou kunnen uitvallen, want ondertussen kennen we het kunstje van De Heideroosjes uiteraard wel: in sneltreinvaart passeren op deze cd opnieuw vijftien vlotte punkrockdeuntjes met de hen kenmerkende zin voor melodie en (politiek) geëngageerde teksten. Dat ze hun kunstje uitstekend beheersen, staat evenwel buiten kijf, en dus zullen de fans dit zonder enige twijfel weer “supergaaf” vinden.
Zelf vinden wij deze sympathieke noorderburen op hun best wanneer ze heerlijk kwaad en furieus klinken: in de sterke opener What If… bijvoorbeeld, het tekstueel niets aan duidelijkheid te wensen overlatende All Your Government Does, het heftige Forgotten Continent of Primeur! Terreur!.
Laatstgenoemd liedje is een van de vier Nederlandstalige tracks op het album, en dus meteen ook een van de betere. De aanstekelijke, uptempo single Lekker Belangrijk kende u mogelijks al van de radio. Ik Ben Niet Bang moet zowat het rustigste nummer van de plaat zijn, en Ik Zie Je Later gaat gebukt onder een nogal schreeuwerig, lichtelijk dramatisch refrein.
Laatstgenoemd liedje is een van de vier Nederlandstalige tracks op het album, en dus meteen ook een van de betere. De aanstekelijke, uptempo single Lekker Belangrijk kende u mogelijks al van de radio. Ik Ben Niet Bang moet zowat het rustigste nummer van de plaat zijn, en Ik Zie Je Later gaat gebukt onder een nogal schreeuwerig, lichtelijk dramatisch refrein.
Niet alles is compositorisch even straf of origineel, maar in dit genre hoeft dat ook niet meteen. De meezingfactor ligt doorgaans redelijk hoog, en het spelplezier van de heren is duidelijk hoorbaar. I Don’t Wanna Wake Up klinkt lekker melodieus, en ook een song als Embrace & Destroy verdient alleen al daarom een aparte vermelding. Maar ach, we twijfelen er niet aan dat elke fan zijn of haar eigen favorietjes zal terugvinden op het nieuwe schijfje van dit Limburgse gespuis.
Conclusie: niks nieuws onder de eerste lentezon, maar anderzijds wel weer een ouderwets stevig én vrolijk punkalbum van zanger-gitarist en haantje-de-voorste Marco Roelofs (die overigens ook nationale bekendheid geniet in zijn thuisland als een van de presentatoren van de Pinkpop-televisieuitzending) en zijn kompanen. Meer heeft een mens soms niet nodig om tevreden te zijn…