Yoav - Charmed & Strange
Island Records
Simon Vrebos — 8 november 2008
Een man en zijn gitaar. Zo heb je er veel. Veel te veel. Yoav beseft dat. Door op zijn gitaar te slaan en te experimenteren met feedback, creëert hij iets uitzonderlijks. Beck meets Buckley meets Björk lezen we op Yoavs MySpace. Of daar iets van klopt moet duidelijk worden na het beluisteren van zijn debuut 'Charmed & Strange'.
Opener Adore Adore belooft alvast veel goeds. Het begint rustig en evolueert dan naar een krachtige song met knappe effecten. Dat dit nummer enkel uit gitaar en Yoavs stem is opgebouwd, valt helemaal niet op. Club Thing is weer anders. Deze single doet denken aan Timbalands Give It To Me en maakt meteen duidelijk hoe Yoav invloeden uit de hiphop integreert. “What would you say to be, pay to be one of the beautiful” wordt alvast enthousiast meegezongen onder de douche.
Met Live gaat het tempo flink de hoogte in. Halverwege neemt het nummer een prachtige duik en klinkt Yoav voor het eerst echt beklijvend. Dat doet hij nog eens vlotjes over op One By One.
Voor Beautiful Lie heeft Yoav zich door trance laten beïnvloeden met een gitaarloop die gretig van feedback wordt voorzien. Van trance naar triphop met Wake Up waar opnieuw een aantal geluiden opduiken waarvan je je afvraagt of ze echt wel uit een gitaar komen.
Angel And The Animal blijft dan weer niet echt hangen. De plaat begint hier een beetje te wringen. Wat Yoav uithaalt met zijn instrument blijft indrukwekkend, maar zijn teksten zijn niet altijd krachtig genoeg en komen soms weinig natuurlijk over. Iets wat trouwens ook geldt voor zijn manier van zingen. Ook Yeah, The End blijft hierdoor niet nazinderen.
Het album eindigt met een cover van Where Is My Mind, die Jamie Lidell-gewijs stuk voor stuk wordt opgebouwd. Hij zingt in zijn gitaar, maakt er een loop van, speelt een melodie, maakt daar ook een loop van, enzovoort. Het origineel (van The Pixies voor de ongeletterden) herken je enkel aan de tekst.
'Charmed & Strange' hebben we intussen al een keer of vijf gespeeld, maar echt overtuigen doet het album nog steeds niet. Yoav heeft enkele goede songs geschreven en de muziek die hij creëert enkel en alleen met zijn gitaar is op z’n minst straf te noemen. Soms klinkt het echter iets te zuiver en zijn teksten zijn niet steeds even vlot en origineel. Dan toch maar geen Beck meets Buckley meets Björk. Je kan Yoav eerder vergelijken met José Gonzalez in die zin dat ze allebei iets anders proberen te doen met een gitaar. Maar voorlopig slaagt laatstgenoemde daar veel beter in.
Met Live gaat het tempo flink de hoogte in. Halverwege neemt het nummer een prachtige duik en klinkt Yoav voor het eerst echt beklijvend. Dat doet hij nog eens vlotjes over op One By One.
Voor Beautiful Lie heeft Yoav zich door trance laten beïnvloeden met een gitaarloop die gretig van feedback wordt voorzien. Van trance naar triphop met Wake Up waar opnieuw een aantal geluiden opduiken waarvan je je afvraagt of ze echt wel uit een gitaar komen.
Angel And The Animal blijft dan weer niet echt hangen. De plaat begint hier een beetje te wringen. Wat Yoav uithaalt met zijn instrument blijft indrukwekkend, maar zijn teksten zijn niet altijd krachtig genoeg en komen soms weinig natuurlijk over. Iets wat trouwens ook geldt voor zijn manier van zingen. Ook Yeah, The End blijft hierdoor niet nazinderen.
Het album eindigt met een cover van Where Is My Mind, die Jamie Lidell-gewijs stuk voor stuk wordt opgebouwd. Hij zingt in zijn gitaar, maakt er een loop van, speelt een melodie, maakt daar ook een loop van, enzovoort. Het origineel (van The Pixies voor de ongeletterden) herken je enkel aan de tekst.
'Charmed & Strange' hebben we intussen al een keer of vijf gespeeld, maar echt overtuigen doet het album nog steeds niet. Yoav heeft enkele goede songs geschreven en de muziek die hij creëert enkel en alleen met zijn gitaar is op z’n minst straf te noemen. Soms klinkt het echter iets te zuiver en zijn teksten zijn niet steeds even vlot en origineel. Dan toch maar geen Beck meets Buckley meets Björk. Je kan Yoav eerder vergelijken met José Gonzalez in die zin dat ze allebei iets anders proberen te doen met een gitaar. Maar voorlopig slaagt laatstgenoemde daar veel beter in.