Woodface - Good Morning Hope

Bekend nog voor ??n noot airplay, dat is Woodface. Het nieuwste project van Gert Bettens, die andere geniale helft van K?s Choice, is niet alleen genoemd naar een plaat van Crowded House, het is ook nog eens een prachtig album geworden.

Something To Break was nog maar net uit en het stond al te blinken in meerdere StuBru-playlists. Een introotje met een vette baslijn (geleverd door de ?biestiegste Aantwerpenoar? alive Axl Peleman) en refrein dat er zelfs in slaagt de meest tamme mens van zijn stoel te doen springen, that?s when everybody loses control! Woodface klinkt niet als het zoveelste bandje dat fris en proper gewassen wil overkomen. Neen, Woodface klinkt zoals de oude gitaarbands van vroeger. Vuil maar, in tegenstelling tot die oude gitaarsbands dan weer, met af en toe een ademstoot die muntfris ruikt. Denken we maar aan Are You Ready To Sing?, een nummer dat heel Eels-achtig aandoet. Are you ready for a revolution? Moet je dat nog vragen?



Wat al snel duidelijk wordt, doorheen nummers zoals Living Stone, is dat we hier te maken hebben met topmuzikanten. Prachtig afgewerkte gitaarpartijen, de zangstem van Bettens en al het andere vakmanschap maken van deze cd een parel. Na Something To Break en Living Stone lijkt het gedaan te zijn met het hardere werk. White Light To You is een subliem en intiem nummer met een intro die, bizar genoeg, door een zenuwbaan in onze hersenen gelinkt wordt aan het stemgeluid van Eddie Vedder in Release van Pearl Jam.

River To The Moon, afsluiter Show Me How It?s Done en Forever Alive gaan er n?g milder tegenaan. Laatstgenoemde deed een StuBru-recensent mijmerend aan John Cale denken, en wij geven hem helemaal gelijk. Het gitaargeweld van de eerste nummers is getemt en nergens voel je de drang om de cd terug te spoelen. De intimiteit die ons nu tegemoet komt is zeer aandoenlijk, een ware zijdezachte streling voor het oor.

Het bijzondere mooie en muzikale Aiko is geen ode aan de Duyster-presentatrice maar w?l een ode aan het dochterje van Gert Bettens. Dat meisje mag beide handen kussen voor zo?n geniale muzikant als papa. Zoals we al wisten uit het K?s Choice-tijdperk: Gert Bettens kan zijn mannetje staan, zowel achter de gitaar als op papier. Zijn teksten zijn gewoon ?f. Het nummer It?s All There is een meer dan geslaagd argument om deze stelling te ondersteunen.



Met Wake Up Call is het gedaan met de rust. We worden weggerukt uit de droomwereld waarin Aiko ons deed verzeilen en in een wereld neergepoot waarin de gitaren weer heer en meester zijn. Heerlijk fijn gitaarsolootje midden in het nummer trouwens. De titelsong Good Morning Hope zorgt ervoor dat we bij de les blijven. Wederom een sterke intro, die echter al snel gewisseld wordt voor een poppy-klinkend deuntje dat af en toe een push krijgt van extra drums en gitaren.

Belgian Rain is voor de verandering iets waar we steeds meer en meer van willen, maar helaas, aan alle goede liedjes komt een eind. In She?s Not My Girl wordt aan de piano, naast de stem van Bettens, een prominente rol gegeven. Ontroering, omhelzing, het enige dat onder het beluisteren van dit nummer onberoerd kan blijven is een zeer solide rotsblok.



Gert Bettens kreeg voor het maken van deze plaat, naast de hulp van Peleman, ook nog bijstand van Koen Victor Lieckens, Bert Gielen en Tom Lodewyckx.

Woodface is geen flauw afkooksel van K?s Choice, mocht u daarvoor vrezen. Woodface is gewoon geweldig en meer woorden moeten daar niet aan vuilgemaakt worden.