Walrus - Gierzwaluw

De gierzwaluw rust niet. Ze eet, slaapt en paart zelfs in de lucht. Altijd vliegend, altijd onderweg, altijd bezig. Dat kan ook gezegd worden over Geert Noppe, zanger, keyboardspeler en songschrijver van Walrus. De man kan moeilijk stilstaan, hij is altijd bezig met het volgende. In zijn hoofd zitten altijd plannen en ideeën, zodat zijn motor volop in beweging blijft. Die onrust wou hij ook in de de nieuwe plaat van Walrus steken, dus is het ook logisch dat 'Gierzwaluw' de titel is geworden van die nieuwe schijf.

Walrus werkte in het verleden altijd samen met Alex Callier voor de productie, maar deze keer was het tijd om een andere aanpak te proberen. Joris Caluwaerts (STUFF, Magnus) zat deze keer achter de knoppen, en die wist ook zijn stempel te drukken op sommige nummers. Maar wie dacht dat de warme strijkers op de vorige platen een idee was van Callier, heeft het mis, want deze duiken ook op deze plaat dankzij de mooie laagjes van Seraphine Stragier, Jeroen Baert, Jeroen Stevens en Tom Verschoore.

Zoals altijd zitten de songs vol mooie, brede arrangementen waarbij Noppe kon rekenen op zijn vertrouwde muzikanten Pieter Peirsman, Alban Sarens, Maarten Van Mieghem en Arnout Hellofs, die zijn ideeën tot in de perfectie tot leven brengen. Tevens heeft Caluwaerts enkele aanvullingen gedaan op piano en het programmeren van synths.

Het album opent dromerig met Toen Hij Even Niet Aandachtig Was Geweest, waar een kleine krautvibe om de hoek komt kijken, en die krautsfeer blijft hangen bij het gedreven Blijf Nog Even Onder Water. Daarna komt de bloedmooie ballade Dit Is Het Mooiste Blauw, waarin de weelderige strijkers het nummer een prachtige, blauwe, melancholische tint geven. Perfecte Nederlandstalige pop: daarvoor moet je bij Walrus zijn, en dat bewijst de band met het aanstekelijke Boek (Dit Heb Ik Al Gelezen).

In Oneindig Tot De Tweede Macht wordt Franse pop uit de jaren zeventig gecombineerd met jarenveertigstrijkers en eighties synthgeluiden, en dat wordt dan een tijdloze prachtsong. Het laatste nummer op de eerste kant is Yeti, de eerste instrumentale track van Walrus. Noppe ziet het nummer als een kleine road movie door de besneeuwde bergen, en dat doet hij dan op een filmische manier waar af en toe die krautvibe weer naar boven komt.

Dan gaan we naar kant B met het donkerste nummer van de plaat: 's Nachts Poetst Zij Het Huis, over een moeder die 's nachts wakker blijft en zich afvraagt wat er met haar zorgbehoevende zoon zal gebeuren wanneer zij er niet meer is. Die donkerte weerklinkt niet door heel het nummer, want het refrein klinkt licht en luchtig. Maar de strofes zitten voor weerhaken van Peirsmans gitaar, die ook in de stevige outro de sfeer bepalen. Het is dan ook evident dat er iets lichter volgt en dat is het kleurrijke Iedereen Is Moe (Brokkelbrein), waar je spontaan vrolijk wordt door het refrein. Voor Foto's Van De Fotograaf haalde Noppe inspiratie uit melodieuze postrock, en daar zorgt Sarens met zijn baritonsax voor een donker, dreigend sfeertje.

Het voorlaatste nummer is het epische Ik Heb Vaak Aan Jou Gedacht, waar iets moois en sfeervol wordt opgebouwd op een heel subtiele manier, en dat wordt dan ook heel rustig weer afgebouwd. We hebben deze track dan ook het etiket “kippenvelsong” gegeven. De afsluiter is het titelnummer ,waarin Noppe zingt over zijn drive om te bewegen, te zoeken, te dromen en te maken. Dit lied heeft eerst een warme melancholische sound, die naar het einde verandert naar een iets koelere vibe.

Het is duidelijk dat Walrus niet blijft stilstaan, net zoals het hoofd van Noppe. Dat levert altijd frisse en boeiende ideeën en songs op. Deze 'Gierzwaluw' is dan ook een indrukwekkend mooie plaat geworden. Elk nummer heeft diepte en raakt tot op het bot. Het mooie artwork van Anton Marin op de hoes, met vliegende gierzwaluwen, past perfect bij dit album, zodat die prachtige muziek ook de perfecte verpakking heeft.

Walrus stelt het album voor op 10 oktober in CC Ter Vesten in Beveren, en op 24 oktober in Kerk Webbekom in Diest.