Vladimir - The Notion Express

Af en toe krijgen we van onze hoofdredacteur een album toegesmeten, begeleid met het bevel: Bespreek!. En als u onze hoofdredacteur een beetje kent - altijd al een man van weinig woorden en veel daden geweest weet u dat zon uitval beter niet licht wordt genomen. Daarom vingen we het cdtje netjes uit de lucht, en lieten ons immer kritisch oor los op de eerste full-cd van Vladimir, een band die, anders dan hun naam doet vermoeden, geheel uit Hollandse klei is opgetrokken.

Hun vier vorige EPs mogen in Belgi dan vrijwel onopgemerkt voorbij zijn gegaan, in Nederland werd er bij recensies in Oor en andere muziektijdschriften regelmatig met superlatieven zoals meeslepend en beklijvend gesmeten. Een reden te meer om meer dan aandachtig te zijn bij deze eersteling van het Nederlandse viertal.

Net zoals Zeal, die andere Nederlandse indieband in de pijplijn, houden ook de jongens van Vladimir van breed gearrangeerde soundscapes, waarboven de stem van Sander van der Linden zachtjes mijmerend weerklinkt. Mogwai-light, durven we zelfs te stellen, maar in tegenstelling tot de meeste dieetproducten weet Vladimir ons hier wel te overtuigen, en bewijzen ze dat postrock niet per definitie moet worden volgestouwd met gierende gitaaruithalen en nauwelijks verholen metalriffs.

Op de eerste helft van de cd lijken de gitaren het te halen van de vocalen. Verder dan een spaarzame slagzin komt van der Linden meestal niet, maar dat is echter ruim voldoende om de gitaarpartijen te ondersteunen. Samen met de af en toe opduikende blazerssectie (Unision, Pale In The Kitchen Light), vormt het echter een meeslepend en atmosferisch geheel.

Halverwege het album lijkt de pen van Sander van der Linden ineens de juiste woorden gevonden te hebben, wanneer we in Glowing Ink plots inkijk in zijn ziel krijgen. When she lingers in my mind/I can almost hear her stare, zo begint hij, en meteen krijgen we een geheel andere kant van Vladimir te zien. Een getergde Chris Martin loert om de hoek, zonder dat er ergens melige Coldplay-clichs opduiken. Integendeel, Vladimir weet hun lofi-popsongs juist te ontdoen van alle bombast, om zo tot een ingetogen, maar goudeerlijke plaat te komen.

Het gebeurt zelden, maar ditmaal moeten we onze hoofdredacteur wel degelijk feliciteren met zijn goede smaak: The Notion Express is een waar pareltje. Vladimir bewijst hier dat fragiele popsongs niet noodzakelijk gespeeld moeten worden door melige singer-songwriters met hun akoestische gitaar, maar ook in een gelaagd geheel prachtig kan klinken. De Nederlanders solliciteren hier wel heel sterk naar de titel luisterplaat van het jaar.