VHS or BETA - Night on fire

Een nieuwe generatie van de Franz Ferdinands en Kaiser Chiefs lijkt te zijn opgestaan en wel in de gedaante van VHS or BETA. Deze generatie is enkel minder vrolijk gezind al is dat niet aan de retro muziek te horen. Vergelijkingen met The Cure zijn niet van de lucht. Entertainment Weekly zei:Sounds akin to an old Cure song in a disco inferno. En eerlijk gezegd: dat kan enkel beaamd worden.

Van het vorige album Le Funk zeggen de bandleden dat het een homage was aan de Franse dance van midden jaren 90 (Daft Punk, Dimitri from Paris, etc.). Op dit album zijn invloeden te bemerken van Duran Duran, New Order en Echo and the Bunnymen. Maar is daar iets mis mee? Neen, integendeel zelfs. VHS or BETA is n van de groepen die toegeeft erg benvloed te zijn geweest door grote namen als deze en schaamt zich daar ook helemaal niet voor.



Swingend, groovy, alle Austin Powers-uitdrukkingen lijken hier op zijn plaats. Dit schijfje staat vol van prachtige staaltjes muzikaal kunnen.

De titelsong Night on fire is een perfecte samenvatting van de muziek van VHS or BETA. De stem van zanger Craig Pfunder doet ieders gedachten direct terug afdwalen aan de hoogdagen van The Cure. Wel het vermelden waard: elk bandlid neemt af en toe de zang voor zijn rekening. De hele cd lang moet je moeite doen om niet te bewegen. Dit is puur festival- en feestmateriaal. Alles begint dus bij titelsong Night on fire. Een heerlijk riedeltje brengt je sowieso al in een zalig goede mood en zelfs de Robert Smith-stem, die we normaliter niet met de meest opgewekte persoon associren, zorgt ervoor dat deze mood blijft hangen. You got me begint dan weer met een heerlijke gitaar om snel weer terecht te komen in die good mood-sfeer door de beats die eronder gezet zijn. Lovely, lovely en lovely. De Bluriaanse intro van Nightwaves stemt je niet gerust. Het lijkt chaos in zijn ergste vorm maar daar wordt snel iets aan gedaan. Het instrumentale Nightwaves is 1 van de minst good mood-nummers op Night on fire maar dat wil daarom niet zeggen 1 van de mindere, integendeel zelfs. Het is een welkome afwisseling.

Van de zalige intro van No Cabaret! tot de aparte deuntjes in Forever (overigens het minst goede nummer van de cd wegens het hoge Q-gehalte), over de gitaren in Dynamize tot het prachtige slotnummer Irreversible, de good mood-sfeer blijft hangen en niemand die dat erg vindt!



VHS or BETA heeft met Night on fire een prachtschijf afgeleverd. Personen die hen hebben bezig gezien op Pukkelpop zullen dit volgens mij enkel beamen. Van dit groepje zal je nog horen, neem het van me aan. (en zo niet; dan is er iets grondig mis met de muziekkeuze van jong Vlaanderen).