Under The Influence Of Giants - Under The Influence Of Giants
Island Records
Inez Janssen — 8 november 2008
Het langspeeldebuut van de uit Los Angeles afkomstige band Under The Influence Of Giants, is een verloren gelopen album uit de zomer van 2006. Oorspronkelijk een hit in de VS, een jaar later alweer vergeten. Schande of volkomen terecht?
Zoals zoveel bands heeft ook UTIOG een eigen sound. Relaxte, maar toch extreem poppy muziek met elektronische invloeden. De hele tijd je eigen geluid nastreven als band is uiteraard een goede zaak. Het maakt dat je als band herkenbaar wordt, het leidt tot een gevoel van eenheid tussen nummers op een plaat, enzovoort. Kortom: een must‑have. Het grote probleem bij het album van Under The Influence Of Giants is echter dat ze niet alleen deze sound een uur volhouden, maar er met hun nummers ook zeer weinig van afwijken. Een chronisch gebrek aan experimenteerdrang zorgt voor een algemeen gebrek aan variatie, waardoor ze ook hun luisteraars op de proef stellen. Wat doe je dan? Blijven luisteren in de hoop nog iets nieuws te vinden of een andere cd opzetten en je zo redden van de nakende teleurstelling? Niet bepaald een goed teken als je als luisteraar al na vijf nummers voor zo'n dilemma staat.
Toch heeft het album ook enkele degelijke nummers. Geen meesterwerken, maar songs als In The Clouds, Lay Me Down en Ah Ha zijn ergens wel te smaken. De opener Faces die meteen de poppy indruk van de albumcover bevestigt, is ook goed gekozen en trekt meteen de aandacht. Spijtig genoeg creërt het nummer echter valse hoop.
Beland je niettemin bij track zeven op het schijfje, schrik dan vooral niet. Je stereoinstallatie heeft geen eigen wil gekregen en één of ander boysbandnummer opgezet. Je wordt helaas wel blootgesteld aan goedkope songteksten. Zelfs luisteraars met een hoge meligheids‑ en clichétolerantie zullen hier ongetwijfeld moeten afhaken. De lyrics van het nummer dat de veelzeggende naam I Love You draagt, zijn zowaar nog minder uitgewerkt dan de songtitel zelf. Een eindeloos aanslepende herhaling om steeds weer uit te komen bij diezelfde drie woorden ‘I love you’. Maar mager voor een band die het duidelijk met zijn sound alleen niet haalt.
Een album dus met bijzonder weinig interessante songs, zowel muzikaal als op het vlak van lyrics. Dat het oorspronkelijk wel goed scoorde valt wellicht te verklaren door het op het eerste gehoor catchy geluid. Nadat je het schijfje een aantal keren hebt beluisterd, piept de eens zo enthousiaste luisteraar weliswaar anders. Een miskoop zoals we er allemaal ongetwijfeld een paar in de platenkast hebben staan. Aangeschaft in goede hoop, maar achteraf gezien vooral geld dat beter had kunnen worden besteed. De ‘afvallige’ luisteraars ongelijk geven kunnen we dus echt niet.