Roisin Murphy - Overpowered
EMI
Jan Vael — 8 november 2008
Roisin Murphy kan u kennen als de flamboyante, lichtjes excentrieke zangeres die met haar groep Moloko uitgroeide tot een graag geziene gaste op festivals aller lande. Moloko behoort inmiddels tot het verleden, maar met deze ‘Overpowered’ is Murphy ondertussen al aan haar tweede soloworp toe. Wij vingen het plaatje nog net op en beluisterden het kritisch, of wat had u anders gedacht?
Forever More, The Time Is Now, Sing It Back: het zijn maar enkele van de hits die Moloko gedurende haar relatief korte bestaan scoorde, en die gedragen werden door het uit duizenden herkenbare stemgeluid van Roisin Murphy. Vooral live maakte deze formatie ferme brokken, ook en vooral vanwege het prettig gestoorde podiumgedrag van de Ierse diva. Zelf hadden we tot nog toe niet het geluk haar kitscherige outfits en hoge entertainmentgehalte van dichtbij te mogen meemaken, maar iets zegt ons dat we daarvoor nog voldoende de kans zullen krijgen in de toekomst.
Murphy manifesteert zich op haar tweede soloalbum immers als een blijvertje, een getalenteerd artieste waar we ook in het post-Moloko tijdperk nog rekening mee zullen moeten houden. Was haar eerste plaat ‘Ruby Blue’ (2005), geproduceerd en duidelijk beïnvloed door Matthew Herbert, nog een half geslaagde poging andere muzikale paden te bewandelen, met deze opvolger komt ze nadrukkelijker opnieuw in het oude vertrouwde vaarwater terecht. Dat betekent dus dat de dance-elementen in haar muziek weer vrij spel krijgen, en als een logisch gevolg daarvan klinkt ‘Overpowered’ een pak toegankelijker en afgestemd op een breder publiek dan zijn directe voorganger.
De beide singles uit dit album doen wellicht al een belletje rinkelen bij de regelmatige radioluisteraars. Het opgewekte Let Me Know en de poppy titeltrack zijn melodieuze, dansbare deuntjes die zonder gêne richting disco lonken. Ook het uptempo You Know Me Better en het prikkelende Body Language liggen vlot in het gehoor. In Movie Star en Cry Baby menen we zowaar enige elektroclash- en rave-invloeden te ontwaren, waarbij een referentie als Praga Khan nooit ver weg is.