Type O Negative - Dead Again
SPV
Pieter Van Wezemael — 15 april 2010
Met hun vorige cd ‘Life Is Killing Me’ wisten de vier heren van Type O Negative een nieuwe weg in te slaan met de band. De ultradepressieve sfeer werd aan de kant gezet en zonder de doom vaarwel te zeggen kon er soms toch een kleine muzikale glimlach van af. Niet iedereen was zo opgezet met die keuze, en daarom dat het ook spannend wachten was op de nieuwe langspeler ‘Dead Again’.
De albumtitel doet vermoeden dat dit alweer een somber werk zal worden. Als opener en titeltrack Dead Again echter door de speakers knalt weet je meteen dat dit toch niet het geval is. Peter Steele zingt stevig voort, terwijl de ganse band het tempo er goed in weet te houden. Ook het totaalgeluid is redelijk netjes en zit vol definitie. Als je dat vergelijkt met wat we jaren geleden op ‘World Coming Down’ voorgeschoteld kregen lijkt het soms een andere band. Uiteraard was die plaat wel de absolute grens van hoe traag en negatief je muziek kan maken, maar toch …
De nieuwe up-tempostijl zal ongetwijfeld wel een pak aanhangers kennen, zeker omdat het toch nog wel doorschijnt waar de roots van Type O Negative eigenlijk vandaan komen. In The Profits Of Doom hoor je Steele bijvoorbeeld echt de longen uit zijn lijf zingen op de lange noten, en dat komt verdomd krachtig aan. Het lichte randje op zijn stem is genoeg om de rillingen over je rug te doen lopen. In datzelfde nummer zit ook een gesproken tekst die moeiteloos het nummer een trapje hoger zet.
Ook een piano-intro in een rustiger nummer als September Sun is in zekere zin wel geslaagd te noemen. Deze rustigere track durft echt de richting uit te gaan van “normale” doom en in zekere zin werkt dat wel. Toch blijft het overduidelijk Type O Negative dat aan het werk is, en dit kwartet laat hun eigen sound op geen enkel moment los. Soms komt er zelfs wat orkestratie bij, die de cd tijdelijk erg grotesk doet klinken. Wat je dan te horen krijgt is een evoluerende band die definitief een alternatieve route volgt. Zonder rechtsomkeer te maken ten opzichte van het oude materiaal heeft de groep nu een breder kader waarbinnen ze kunnen werken en dat ligt hen wel. Dat een vooruitgang noemen is misschien wat overdreven, maar het is alleszins een geslaagde verandering.
Een eindconclusie formuleren is niet makkelijk. Het is namelijk zo dat iedereen wel een voorkeur heeft voor een bepaald tijdperk van Type O Negative. Als je zweert bij de pikzwarte periode dan zal ‘Dead Again’ toch net te open klinken, en het omgekeerde is ook waar. Wat het wel is, is een excellente doomschijf die ook mensen buiten dat genre kan boeien. Of ‘Dead Again’ je favoriete Type O Negative-release wordt is moeilijk te zeggen, maar het staat wel vast dat het zeker een deftige aanvulling is in je collectie.