boyShouting & the shareholders of his thoughts - BoyShouting & The Shareholders of His Thoughts
SHY Record / PIAS
Mattias Devriendt — 26 april 2010
Dat muziek een business is, daar hoeft niemand zich meer tegen te verzetten. Meer nog, hier en daar zijn er van die zonderlinge figuren die economie en muziek op een originele manier weten te versmelten en er zelfs nummers uit puren. Bij deze: boyshouting en de 'aandeelhouders van zijn gedachten'.
Boyshouting, dat is Marc Wetzels die vijftien jaar en vijf platen lang actief was met het Hasseltse C.O.E.M., ofte Coin Operated Entertainment Machine. Nu het project in het onderste schof werd gestopt, keerde Wetzels zijn kar en werd hij een boy die een paar maanden lang geschreeuwd heeft om potentiële aandeelhouders te vinden.
Aanvankelijk wilde Wetzels honderd dagen van zijn leven verkopen tegen honderd euro het stuk, en in ruil daarvoor zou hij een song schrijven, opnemen en vervolgens in een uniek hoesje naar de aandeelhouder terugsturen. Niet kwaad, en het opzet bleek nog te werken ook. Dat het beste van die top 100 nu op plaat staat, doet ons alleen maar nieuwsgieriger de cd-lader openen.
Met Musttravelelectric trapt Wetzels op eigenzinnige wijze de plaat op gang. Het arrangement - een gitaarriedeltje, wat gepraat en een paar gedistortieerde akkoorden - zit bijlange niet slecht, maar de repetitieve “I must travel”-frase verziekt het geheel.
Veel beter in het oor liggen de zangpartijen van Slowly Wake Up. Een heel eenvoudig maar wel aangenaam nummer, dat drijft op een sobere gitaar, een kabbelende ritmesectie en wat “gedoodoodoo”.
Boyshouting rockt af en toe, maar weet op andere momenten ook zijn intieme zelf te tonen.
Typerend voor de sound van Boyshouting – althans daar waar hij rockt – zijn de elektrische gitaarfratsen, zoals bij het begin van Blue Red White Black, A Better Day of We Are Swans. Die laatste heeft zelfs heel even een vleugje Radiohead in zich.
Niet meer dan een vleugje, natuurlijk. Want Marc Wetzels mag dan wel al enkele strepen verdiend hebben, op deze plaat weet hij ons maar zelden écht te overtuigen. Veel songs starten sterk, maar verglijden later in repetitieve gitaartjes of zanglijnen die een wat irritante bijsmaak vertonen.
The Backmirror Of My Heart illustreert dat perfect. Het leuke begin zet de juiste toon, maar dat daarna niets meer volgt, lijkt het gevolg van de deadline van 24 uur die Wetzels zichzelf opgelegd heeft.
Musttravelacoustic is een beetje in hetzelfde bedje ziek. De stembanden balanceren ergens tussen Joost Zwegers en Tom McRae, grijpen meteen je aandacht, maar blijven dan ter plaatse trappelen tot ze op het einde schreeuwen om genegeerd te worden.
Het erg originele shareholderidee van Wetzels leverde hier en daar mooie momenten op, maar geen enkel nummer kon ons volledig bevredigen. Het mag dan wel knap zijn om honderd songs te schrijven op evenveel dagen, aan de rand van de onuitputtelijke visvijver van bands en songs zit vandaag niemand meer te wachten op kwantiteit.