Cody - Songs

Er moet daar in het hoge noorden tussen IJsland, Denemarken en Zweden iets te voelen of te ruiken vallen: een melancholisch sfeertje, een vleugje weemoed, een zweempje mijmering of een halve liter dagdromen. We vragen het ons al een hele poos af, want het blijft maar bands regenen die binnen deze sfeer prachtige muziek tussen hun vingers plooien en dat kan geen toeval meer zijn.

De volgende in de rij die Europa komt binnenstromen heet dus Cody en bezorgde ons alvast een paar keer rillingen. Dat de band in 2008 in het voorprogramma van The National speelde, wordt al vanaf minuut één duidelijk. De gelijkenis tussen opener Remember When en Fake Empire – u weet wel, die geweldige openingstrack uit ‘Boxer’- is erg treffend, maar dat is helemaal geen probleem. Het nummer zet meteen de toon van het album.

De luisteraar waant zich dagdromend op een fietstocht doorheen prachtige landerijen. Af en toe houdt hij halt en gaat hij in kleermakerszit te midden van een open veld zitten met zijn fiets achteloos in het gras. I Want You is zo’n nummer van pure eenvoud. Het balanceert ergens tussen Sophia, Devastations en de slowcore van Krakow. Dat geldt ook voor Catch The Straw en What you saw. What you see, waar telkens wat countrygeluiden de stem van Kasper Kaae omhelzen.

Over naar de kleppers van deze plaat? Met plezier, want er staan enkele zeer straffe nummers op. Down in the Dark hijst de luisteraar terug zijn fiets op en neemt hem mee op een zonnige trip langs prachtige melodieën en een folkspel tussen viool en gitaar. Zo mogelijk nog sterker klinkt The Light. Na enkele beurten in de platenspeler openbaart zich een steeds grotere spanning tussen de strofe en het refrein, waarin Kaae octaveert tijdens “And they threw down their weapon”.

Dat het niet altijd onbezorgd peddelen is, bewijst de band met enkele rake uitbarstingen. Waar gelijkaardige platen al eens de ballen missen en verzanden in rustig gekabbel slaagt Cody er wel in nu en dan de luisteraar stevig bij het nekvel te grijpen en dat geeft de plaat een zinderende kracht. Ever Go en A Crime barsten al aardig uit in gitaarherhalingen, maar vooral tijdens What’s Behind, dat qua sound opnieuw doet denken aan The National, slaagt het zevental erin een oorstrelende ingehouden spanning op te bouwen in de repetitieve zangpartij. Afsluiter Your Window maakt de plaat af. Een langgerekte opbouw laat je even naar adem happen, maar de strijkerspartijen aan het einde geven je de nodige zuurstof om moe maar voldaan thuis te komen.

U had het al door: op deze plaat valt weinig aan te merken, zeker met in het achterhoofd het besef dat dit een debuut is. Als de band beslist er morgen mee te kappen, dan kunnen ze ons deze ‘Songs’ alvast niet meer afnemen.