Travis - Ode To J. Smith
Red Telephone Box
Bjorn Borgt — 8 november 2008
<o:p>
Amper een goed jaar na ‘The Boy With No Name’, heeft Travis al een nieuw album uit. Een plotse opstoot van creativiteit bij de Schotten? Dat is twijfelachtig, want ‘Ode To J. Smith’ kan niet verdoezelen dat Travis doorheen de jaren van vaandeldrager van de Britpop eind jaren ’90 verworden is tot een ordinaire meeloper anno 2008.
Voor alle duidelijkheid: er is weinig mis met ‘Ode To J. Smith’, Travis’ zesde studioalbum sinds het debuut van de band in 1997. De groep grossiert als vanouds in de catchy refreinen en Fran Healy is altijd een zeer degelijk zanger geweest. De Schotten trachten zelfs om terug aan te knopen met de wat stevigere sound van hun beginjaren, maar doen dat met wisselend succes.
Neem opener Chinese Blues: geen kwaaie song, maar wel eentje die achteloos aan je voorbijgaat en die je even later meteen vergeten bent. J. Smith is wat steviger en katapulteert Travis terug naar de tijden van de debuutplaat. De muziek klinkt minder gepolijst, het mag allemaal wat ruwer en de song meet zich zelfs bombastische proporties aan dankzij een Gregoriaans koor. Enkel jammer dat het dan niet om een verbluffend nummer gaat.
Op Something Anything is de terugkeer naar de rocksound wél geslaagd, met zowaar een fijne gitaarsolo én een lekker mee te brullen refrein. Ook het dreigende Long Way Down valt best te pruimen en even leek het alsof we hier onze eigen Jan De Campenaere van Venus In Flames aan het werk hoorden. Maar dan kabbelt de plaat een kwartier voorbij en gebruik je gretig de fast forward knop van je stereo-installatie, waarbij je enkel even goedkeurend opkijkt van het bevreemdende Last Words.
Het slottrio is gelukkig weer wel de moeite waard. De tekst van Friends staat dan wel bol van de clichés, de naakte intro had zelfs niet misstaan op de unplugged cd van Nirvana. De gitzwarte, over zelfmoord handelende single Song To Self is dan weer een wondermooi nummer, dat de strijd aangaat met Why Does It Always Rain On Me voor beste Travislied en dat een ereplaatsje verdient in de grote Britpopgalerij. Afsluiter Before You Were Young krijgt ook een onderscheiding, waardoor het op ‘Ode To J. Smith’ allemaal wel lijkt mee te vallen.
Het is ook lovenswaardig dat Travis afwijkt van de platgetreden paden en de akoestische gitaar inruilt voor een elektrische, maar het verandert weinig aan het feit dat Travis al een tijdje is voorbijgestoken door Coldplay, Elbow en Snow Patrol. Enkel elf songs van het kaliber van Something Anything en Song To Self kunnen Travis weer toonaangevend maken in muziekland.