Kaiser Chiefs - Off With Their Heads

Ze zijn niet meer weg te denken van de festivalpodia. Kaiser Chiefs maakt, ook op plaat, goed in het gehoor liggende indie-rock die al gauw een soort feeststemming teweegbrengt. Op ‘Off With their Heads’ komt er voor het eerst enig experiment voor. Niet in die mate dat de band nu ineens onherkenbaar is geworden, maar genoeg om dit luisteravontuur boeiend te houden.

Stilzitten is niks voor de vijf heren uit het noord-Engelse Leeds. Vandaar dat we alweer het derde studioalbum in iets meer dan drie jaar mogen begroeten. Dat stelt hoge eisen aan de creativiteit, vooral omdat de band geen prijs stelt op voorspelbaarheid. Het begin 2007 verschenen ‘Yours Truly, Angry Mob’ sloot mooi aan op hun debuut ‘Employment’, maar riep daarmee wel de vraag op of Kaiser Chiefs meer kon dan het bekende kunstje. ‘Off With their Heads’ vormt daarop een duidelijk positief antwoord. 



Het herkenbare geluid van Kaiser Chiefs is dus niet verdwenen. De aanstekelijke liedjes met soepele zanglijnen en niet zelden opzwepende ritmes vormen de basis. Alleen zijn ze in verschillende jasjes gestoken. Erg vertrouwd klinken nummers als het vlotte Can’t Say What I Mean en het wat rustiger voortkabbelende Tomato in the Rain. 



De nieuwigheid zit in de verrassende discobeat die een aantal keren opduikt. In Good Days Bad Days wordt deze nog vergezeld door een wat kinderachtig folk melodietje maar in de andere gevallen, zoals bij Always Happens Like That, zorgt het voor een nieuw en verfrissend geluid. Dit is ook een van de nummers waar een ander nieuw element opduikt, gastvocalen, en in dit specifieke geval vrouwelijke zang. Het is de stem van de jonge Engelse singer-songwriter en tv-presentatrice Lily Allen. Andere ‘vreemde’ stemmen op dit album zijn onder meer van drie New Young Pony Club leden. Met hen klinkt de achtergrondzang voller dan voorheen waardoor de gezelligheidsindex meerdere keren omhoog schiet. En in Half the Truth wordt er zelfs een couplet gerapt door de Londense hip-hop artiest Sway DaSafo. 



Ook zeer opvallend zijn de electropop-invloeden in bijvoorbeeld You Want History en Addicted to Drugs. In deze nummers zorgen respectievelijk de synthesizers en de liefelijke gerekte, ietwat zoete, zang voor een hoog Duran Duran-gehalte zonder dat het direct een parodie wordt. Zelfs het semi-akoestische slotnummer Remember You’re a Girl bleek bij herbeluistering niet zo saai te zijn als op het eerste gehoor leek. Het is alleen wel de vraag of dit soort brave liedjes live een Kaiser Chiefs optreden waardig zijn. 



Minder braaf is de titel van de CD, ‘Off With their heads’. We hielden er nog rekening mee dat er in de teksten stevig zou worden afgerekend met wereldleiders en aanverwanten. Daar is in het geheel geen sprake van. Maar een aanhoudende klaagzang over relatieproblemen, zoals we bij andere bands veelvuldig horen, is dit album ook niet. Er komen verschillende eigentijdse onderwerpen aan bod. Op de single Never Miss a Beat – “It’s cool to know nothing” – heeft het Engelse vijftal het over mensen met een onuitwisbare apathie waar ze zelf waarschijnlijk aan ontsnapt zijn. Een andere tekst die in het oog springt is die van het al eerder genoemde Addicted to Drugs – “You might as well face it you’re addicted” – een titel die geen verdere uitleg behoeft. 



De plaat is afwisselender geworden dan we hebben durven verwachten, vol adrenaline zonder echt dieptepunt.  “Off With their Heads’ vormt ondanks het vroege verschijnen een waardige toevoeging aan het oeuvre van de band.