Transit - Whitewater
Zeal Records
Tom Weyn — 8 november 2008
Toen we twee jaar geleden voor het eerst de ep ‘Broadleaves vs. Conifers’ te horen kregen, dachten we dat Transit geen lang leven beschoren was. Een platencontract bij Zeal en de eerste volwaardige langspeler ‘Whitewater’ bewijzen gelukkig het tegendeel, ook al zit de groep nog niet helemáál op het juiste pad.
Over Transit kan geen stuk geschreven worden zonder de naam Explosions In The Sky te laten vallen. Met ‘Broadleaves vs. Conifers’ en de eerste optredens was daar dan ook alle reden toe. En ook nu is die vergelijking nog steeds niet onterecht, al is het intussen al lang geen klakkeloze kopie meer.
Opener Boat Song en het daaropvolgende Maribor zijn post-rock pur sang en lijken bij de eerste luisterbeurt dan ook niet bijster origineel. Het zou evenwel jammer zijn om de nummers dan al af te schrijven, want na enkele luisterbeurten worden de onderliggende details merkbaar, details die er alsnog een fris cachet aan geven.
Opener Boat Song en het daaropvolgende Maribor zijn post-rock pur sang en lijken bij de eerste luisterbeurt dan ook niet bijster origineel. Het zou evenwel jammer zijn om de nummers dan al af te schrijven, want na enkele luisterbeurten worden de onderliggende details merkbaar, details die er alsnog een fris cachet aan geven.
Minder enthousiast zijn we over Trees, dat door zijn plaats op ‘Whitewater’ maar wat lijkt voorbij te kabbelen. En ook het veertien minuten durende January bezorgt ons niet het nodige kippenvel. Haast alle nummers op deze plaat klokken overigens af boven de zes minuten, met als gevolg dat de zeven nummers gespreid worden over een klein uur. Dé formule voor een typische post-rockplaat quoi.
Producer van dienst was Wouter Vlaeminck van Tomàn en dat is er aan te horen. Nummers als Maribor neigen dan ook meer richting Tomàn dan Explosions en dat kunnen we alleen maar toejuichen. Er is overigens wel meer Zeal-volk terug te vinden op ‘Whitewater’. Zo horen we op het werkelijk fantastische Thor de zoetgevooisde stem van Chantal Acda (Sleepingdog), die het nummer langzamerhand doet openbloeien tot een subliem hoogtepunt. Ook ander schoon volk zoals Christoph Vandewoude (Soon), Mathijs Bertel (Ansatz Der Maschine) en Wouter Vlaeminck verleenden hun steun aan dit magistraal muziekstuk.
We hopen dan ook dat Transit in de toekomst dit pad verder gaat verkennen en zich finaal een eigen geluid weet aan te meten. Want hoezeer ze ook hun best mogen doen, op het einde van de rit blijft het nog steeds gewoon post-rock. Voor één keer is daar echter absoluut niets mis mee.