Al Green - Lay It Down
Blue Note Records
Davy Smet — 8 november 2008
De oude meester kan het nog steeds. Geruggesteund door een jonge horde talenten verrast soullegende Al Green met een van dé platen van het voorjaar. Vintage soul met hedendaagse accenten zonder dat het te hip klinkt. Zowaar een kunst in de huidige muziekindustrie.
Als artiest kent Al Green het meeste bijval begin jaren zeventig. Samen met producer Willie Mitchell levert hij hits als Let's Stay Together, I'm Still In Love With You en Call Me. Zijn toekomst lijkt verzekerd, tot een pot kokend water er anders over beslist. In een ruzie met zijn vriendin loopt Al Green diverse brandwonden op en ziet hierin een teken van God. Hij bekeert zich tot het christendom en besluit als dominee door het leven te gaan. De wereld wordt een paar gospelalbums rijker, zonder dat hier iemand op zit te wachten. Een herhaling van zijn (eerder) succes blijft dan ook uit.
Zijn soulverleden blijft wel door zijn aderen stromen, maar een echte terugkeer komt er pas met het nostalgische 'I Can't Stop' (2003) en 'Everything's OK' (2005). Geen onaardige platen, maar het echte orgelpunt is toch dit nieuwe 'Lay It Down'. Het verschil zit hem in de frisse sound die producers ?uestlove (The Roots) en James Poyser (Erykah Badu) aan dit album weten mee te geven.
Titeltrack Lay It Down stoomt het album op gang. De samenwerking met Anthony Hamilton lijkt ideaal gekozen want beide stemmen passen perfect bij elkaar. De neiging om dit quasiperfecte nummer op repeat te spelen vervaagt halverwege het album. Het bloedmooie Take Your Time, met Corinne Baeley Rae als uitmuntende tegenspeelster, bevat zoveel emotie dat het het hoogtepunt van de plaat vormt. De samenwerking met John Legend in Stay With Me (By The Sea) is prima, maar toch scoort Al Green nog het meest met frisse, zeemzoete soulnummers als Just For Me, All I Need en Standing In The Rain.
Tekstueel moet er van Al Green geen protestsong of diepzinnige bekentenis verwacht worden. Dit hoeft ook niet. 'Lay It Down' is een throwback naar zijn eerder "southern soul"-werk zonder dat het inspiratieloos herhalen wordt. De ondersteuning van The Dap-Kings Horns (Amy Winehouse) houdt bovendien de vaart in het album.
Vaak worden jonge artiesten toegevoegd om de nieuwe plaat verkocht te krijgen aan een jong publiek. Meestal ook om een gebrek aan inspiratie bij de artiest in kwestie te verdoezelen. Hier niet: het jonge volkje hoort een Al Green in topvorm en 'Lay It Down' vormt de ideale tussenstap om meer van de man te ontdekken. Een zestigplusser die alle hipcats het nakijken geeft: stof om over na te denken.