Tom McRae - King Of Cards

Helemaal niets, maar het was alleszins onze indruk toen we het album voor de eerste keer beluisterden. Ondertussen zijn we wel al wat bijgedraaid, maar toch. Zijn nieuwste klinkt anders. Zo is 'King Of Cards' toegankelijker, opgewekter en gladder dan al hetgeen we ooit van hem gehoord hebben. Zijn prachtige weerhaakjes, gebalde zinsneden en melancholische toets, die zijn vorige platen toch boven de middelmaat verheften, ontbreken hier soms. Na tientallen luisterbeurten blijven we dan ook een beetje vertwijfeld achter.

 

Want uiteindelijk is het niet allemaal kommer en kwel. Hij mag dan wel proberen een mainstream publiek aan te spreken, zijn typische stemgeluid is gelukkig gebleven. Het prachtige Set The Story Straight, alvast één hoogtepunt, laat het album netjes beginnen en maakt ons met frasen als "I'll be the one/to set the story straight/I'll be the one/to take your hand and say/Now, we run, what's done is done" behoorlijk week vanbinnen. Onder dezelfde noemer valt het lieflijke Houdini And The Girl dat enerzijds wel toegankelijk klinkt, maar anderzijds ook voldoende aan zijn oude albums refereert om spannend te zijn. Het iets feller akoestisch rockend en meezingbaar Sound Of The City laat een nieuwe McRae horen die ons wel bevalt en ook de luchtige popsong One Mississippi is van een behoorlijk niveau.

 

Maar naast al die goede momenten staan er ook een aantal mindere op, en dat is toch iets wat zijn vorige platen veel minder hadden. Zo begint het kalme On And On veelbelovend, kabbelt het verder, om uiteindelijk nergens uit te komen. Het tenenkrommend Deliver Me klinkt in plaats van ontroerend heel zagerig waardoor de skiptoets hier al snel is gevonden. Bij de afsluiter Lord, How Long? tenslotte geloven we hem niet en dat is toch wel het ergste wat een singer-songwriter kan overkomen.