Tokyo Police Club - Elephant Shell
Saddle Creek
Tom Weyn — 8 november 2008
De zoveelste hype in de indierock-wereld, we hadden er eerlijk gezegd niet al te veel zin in. Omdat het nu eenmaal moest, pleurden we het schijfje na lang wachten alsnog in onze cd-speler. Jammer genoeg bleek onze vrees gegrond: ‘Elephant Shell’, het debuut van Tokyo Police Club deed ons de eerste vier à vijf luisterbeurten zo goed als niets. Gelukkig kwam er daarna alsnog een tikkeltje verandering in.
Aanvankelijk leek het ons dan ook een voordeel dat de plaat slechts achtentwintig minuten duurt, het maakt het geheel bijzonder verteerbaar. Met uitzondering van Your English Is Good, tevens het meest aanstekelijke nummer op ‘Elephant Shell’, duurt geen enkel nummer langer dan drie minuten. Voor je het weet zit je dus aan het einde, maar dit zorgt er eveneens voor dat we geen grip konden krijgen op deze plaat. Daarbij kwam nog eens dat geen enkel nummer echt bleef hangen.
Na die eerste luisterbeurten konden we stilaan toch de ware identiteit van Tokyo Police Club ontwaren. Die bestaat uit de snedigheid van Vampire Weekend, de attitude van The Strokes, de bij wijlen episch aandoende gitaren van Editors en de stem van zanger Dave Monks die erg lonkt naar die van Ben Gibbard van Death Cab for Cutie. Zoveel vergelijkingen zijn over het algemeen enkel goed als je op het einde van de trip een eigen geluid kan neerzetten. En daar slaagt dit Canadese viertal amper in.
De twee ep’s die deze eerste langspeler voorafgingen, klonken nochtans veelbelovend. Als we de balans opmaken over ‘Elephant Shell’, zijn er maar vier van de elf nummers die ons enthousiast doen meestampen met onze voeten. Zo is In a Cave met zijn hoekige gitaren meteen een potentiële single en hetzelfde kan gezegd worden over het van een heerlijk pianolijntje voorziene Tesselate. Ook het eerder aangehaalde Your English Is Good en de verfrissende gitaarlijnen in Sixties Remake konden ons bekoren maar daar houdt het dus op.