This will destroy you - This Will Destroy You
Magic Bullet Records
Frank D'hanis — 8 november 2008
De vierkoppige band This Will Destroy You brengt drie jaar na haar formatie in 2005 eindelijk haar eerste volwaardige album uit. Aangezien vier jaar toch een lange tijd is en we, tegen ons eigen gevoel in, weten dat we niet eeuwig zullen leven kan het maar beter de moeite zijn. En wat blijkt? We hebben een keertje geluk, het is de moeite. Wel woepie.
Uw lieve recensent heeft een beetje een analoge liefde voor post-rock als voor Indisch eten. Het smaakt allemaal erg lekker, het is een beetje exotisch en een pietsie spannend en mysterieus. Maar het blijft opletten want voor je het weet zit je met darmkolieken, een ontstoken endeldarm en kan je vier dagen niet van de plee. Met een voorzorgssuppositoire naast ons en een angstig maar verwachtingsvol hartje in onze borsten begonnen we dan ook aan onze luistersessie.
Uit de stilte die ons omringt betrommelen de eerste warrige chaotische klanken het slakkenhuis in onze binnenoren en uit de warrige statische ruis van de intro van A Three Legged Workhouse komen de eerste mesmeriserende klanken te voorschijn. Wat volgt is een even ingetogen als aangrijpende compositie die nog ver voorbij het hoogtepunt van musicale intensiteit blijft nazinderen. De marcheerritmes op het einde van de song lijken iets aan te kondigen, maar wat de grote komst zal inhouden blijft uiteraard ongezegd. NoblesObliezj.
Het daaropvolgende Villa del Refugio is een visceraal kunststukje dat zich in de laagste regionen van de buik vestigt en het abdomen bespeelt. De licht abjecte klankkleur in combinatie met de voortdurende spanning van een snaarinstrument dat elk moment lijkt te kunnen losbarsten bewerkstelligen een tegelijk heilzame en zeer stresserende ervaring. We hopen dat we niet al te zeer als slechte lifestyle-tv klinken.
Het garen van Threads spint door aan het gigantische verstelstuk dat de post-rock geworden is. Het is een klassieke post-rocksong, als er zoiets bestaat, en heeft een typische structuur van ingetogenheid gevolgd door een lyrische bacchanale sectie waarin al het snaarwerk in de bres wordt gesmeten.
Van de vier songs die nog volgen kon het barokke en elf minuten lange The Mighty Rio Grande ons het meeste bekoren. De gitaar slaat voorzichtig en monotoon steeds dezelfde akkoorden aan, het gezoem vanuit de stilte begeleidt en wordt steeds luider. Na anderhalve minuut breekt er, aanvankelijk voorzichtig, een onheilsdrum aan. Alweer is er dat vage gevoel van inleiding en aankondiging. De gitaren zwellen aan en het onvermijdelijk teleurstellende climaxmoment breekt aan. Wanneer de climax wijkt is er alweer plaats voor een rustige gitaarsnaar in de stilte en naarmate de tijd vordert, de tweede climax aanzwelt en uiteindelijk uitdooft komen we weer in dezelfde verweesdheid als enkele minuten tevoren. Sterk.
Het eerste album van This will destroy you is een poëtisch kunststukje en een ode aan de kleine mysteries die ons nog resten. Een aanrader voor post-rockers, but what’s in a name, en andere musicofielen gelijk.