This Is Hell - Misfortunes
Trustkill Records
Frank D'hanis — 8 november 2008
Niets zegt meer "Ik hou van je, scheetje." dan je vriendin/vrouw/minnares een hardcore-album schenken. Nu Valentijn alweer een eindje gepasseerd is kunnen we die gouden hint voor de perfecte relatie wel verklappen. De nieuwe van This Is hell benadert aldus het perfecte relatiegeschenk en is daarenboven nog een goede plaat ook.
Met 'Misfortunes' is de tweede plaat van de hardcoreformatie uit New York een feit. De plaat volgt het alom geprezen 'Sundowning' op en gaat volgens hetzelfde stramien. Bij This Is Hell is dat een beproefd recept: een kern van keiharde oldschool hardcore-invloeden vermengd met punk en melodieuze secties.
Wij hebben alle respect voor de zang van Travis Reilly. De jongeman houdt het tempo er stevig in en verspreidt met zijn aanwezigheid een geweldige energie die de songs karakteriseert. Het korte blafbrullen van zijn stem is dan ook de voornaamste reden waarom deze plaat als hardcore bestempeld kan worden.
Instrumentaal valt er meer te vertellen. Het gitaarwerk van Rick Stalwart en de recent toegevoegde Chris Reynolds nuanceert de bewonderenswaardige rechtlijnigheid van de frontman en brengt meer variatie in de muzikale atmosfeer van de songs. Hierdoor krijgt de plaat toch een iets modernere feel zonder dat er sprake is van een echte afwijking van hardcore van de oude school.
Instrumentaal valt er meer te vertellen. Het gitaarwerk van Rick Stalwart en de recent toegevoegde Chris Reynolds nuanceert de bewonderenswaardige rechtlijnigheid van de frontman en brengt meer variatie in de muzikale atmosfeer van de songs. Hierdoor krijgt de plaat toch een iets modernere feel zonder dat er sprake is van een echte afwijking van hardcore van de oude school.
Sommige van de songs geven een zeer authentiek, ouderwets hard gevoel in de New Yorkse traditie. De plaat begint met een keiharde drumsolo waarop de zanger er geen gras over laat groeien en in een opwaartse beweging het nummer naar zijn geladen hoogtepunt voert / schreeuwt.
Het volgende nummer, Infected, heeft iets meer samenzang en is wat virtuozer maar lijkt voor de rest heel erg op de eerste song. Zo zijn er wel nog een paar nummers: snoeihard, strak en krachtig gezongen. De kreet "Oi!" lijkt hier niet echt van toepassing maar dan toch wel een bescheiden "Olé!"!
Het volgende nummer, Infected, heeft iets meer samenzang en is wat virtuozer maar lijkt voor de rest heel erg op de eerste song. Zo zijn er wel nog een paar nummers: snoeihard, strak en krachtig gezongen. De kreet "Oi!" lijkt hier niet echt van toepassing maar dan toch wel een bescheiden "Olé!"!
Toch bereiken de bandleden hun hoogtepunt van muzikale intensiteit pas wanneer ze afwijken van de geijkte paden van het genre en ze een meer punk- en metalachtige sound gaan combineren met de gepantserde secties uit de hardcore. Hierdoor stroomt er een soort van verharde melancholie door de muziek die de agressie een zekere toets van wanhoop geeft.
Neem bijvoorbeeld Realisation: remorse, een nummer dat aanvangt met een bescheiden aanslag van enkele snaren en vervolgt met ritmisch gitaarwerk dat bijna aan powermetal doet denken. Voeg daarbij het ouderwetse geschreeuw van Reilly en je krijgt een song die tot de beste van het genre gerekend moet worden.
Wat wij wel wat misten is dat gouden eendrachtige gevoel dat je bij een sterke hardcoreplaat krijgt, genre “Come on boys, take ‘em on!”, maar misschien worden wij gewoon saaie, bejaarde venten die nergens nog warm van worden.
Neem bijvoorbeeld Realisation: remorse, een nummer dat aanvangt met een bescheiden aanslag van enkele snaren en vervolgt met ritmisch gitaarwerk dat bijna aan powermetal doet denken. Voeg daarbij het ouderwetse geschreeuw van Reilly en je krijgt een song die tot de beste van het genre gerekend moet worden.
Wat wij wel wat misten is dat gouden eendrachtige gevoel dat je bij een sterke hardcoreplaat krijgt, genre “Come on boys, take ‘em on!”, maar misschien worden wij gewoon saaie, bejaarde venten die nergens nog warm van worden.