Roland - Never Enough

Het openingsnummer Hissing O'the Heath stuurt ons meteen op reis, zo lijkt het wel. Het tempo lijkt dat van de snelweg te volgen: constant en sturend. De tekst zet onmiddellijk op een geestige manier de verschillen tussen de Admiraal en Roland in de verf. Zo zegt de Admiraal “I can't believe she’s out again, probably visiting that dirty ol’ man. Differently from me, he does like to drink.” Alcohol is zowat het enige verschilpunt tussen beiden. Een gewaagde zet om dit dadelijk in het eerste nummer aan bod te laten komen. Roland draagt de song met zijn zware stem, heerlijk.

Zijn diepe leesstem vult nog andere nummers, zoals bijvoorbeeld het vrijwel hilarische Officer, Kiss me Please. De inspiratie werd gevonden in een gedicht van de dichter Gregory Corso uit de beat-generatie, de humor is verrukkelijk. Het geheel heeft een jazzy-sfeertje, aangevuld met een giechelachtige Roland. Je kan proeven dat dit nummer de bende veel plezier heeft opgeleverd. Het contrast tussen de stemmen van Roland en de Admiraal is als de kers op de taart. Die vertelstijl wordt ook gehanteerd op In My Time, een heel erg rustig nummer waarin Roland en de piano de hoofdrol spelen. De vergelijking met the 'American Recordings' van Johnny Cash en Rick Rubin dringt zich hier onvermijdelijk op. Al hoor je meteen dat Roland hier niet zijn laatste adem uitblaast, de song heeft onvermijdelijk een treurig kantje.

Gelukkig zijn niet alle nummers even zwaar. Zo is er het frisse Male Prostitute, met de gevatte openingszin “Male prostitute in the Vatican, giving pleasure to many holy men”. Dit is Roland zoals we hem het liefste hebben. Een schijnbaar luchtig melodietje waarin hij lieflijk zingt. Dat het nummer een flinke steek is aan het Vaticaan, hoor je tijdens de eerste luisterbeurt nauwelijks. Nina Babet, die we ook al bij Admiraal Freebee aan het werk zagen en een ongelooflijk stemgeluid bezit, vult de achtergrond samen met de Afrikaanse drums. Waar we het dan wel weer wat moeilijker mee hebben, zijn de standaard Van Laere uitdrukkingen die nu ook door Roland worden gebruikt. “I'd much rather sleep with the boys”, “the highway”, ... . We hebben het al eens gehoord. Gelukkig hebben we nergens het Freebee stokpaardje “karaoke” kunnen ontdekken.

Roland toont nog maar eens dat hij een eersteklas muzikant is, die ook enorm gevarieerd met zijn stem kan werken. Heel erg diverse nummers blijven toch in dezelfde sfeer fladderen, we weten niet hoe hij het geflikt heeft. Hij weet zich duidelijk met uitstekende muzikanten te omringen die hem stimuleren om het juiste werk af te leveren. Wij hebben heel erg genoten van deze plaat en hopen dat ook jongere mensen de kans zullen grijpen om Roland wat beter te leren kennen. We hebben een peetvader in België en hij leeft!