Thee, Stranded Horse - Churning Strides
Blank Tapes
Tom Wouters — 8 november 2008
Hebben we al gezegd dat de jaren 60 terug zijn? Nee? Goed zo, want we zuigen dit ook maar uit onze duim om op zijn minst toch een goede intro voor onze recensie van Thee, Stranded Horse te hebben. En dan nog zonder reden, want zo sixties klinkt het album ‘Churning Strides’ ook weer niet. Om maar te zeggen dat onze inleiding eigenlijk nergens op slaat.
Thee, Stranded Horse is een project van de Franse artiest Yann Encre, die in het verleden vooral naam maakte met Encre. Waar Encre vooral een Franstalige triphopband was, slaat Thee, Stranded Horse een iets andere richting in. Zijn nieuwste project past namelijk vooral binnen de nieuwe folkstroming, die ondertussen al aangezwollen is tot een kolkende rivier.
Of Encre wil meevaren op de golven van dat folksucces of gewoon altijd al zulke muziek heeft willen maken, laten we in het midden. Uiteindelijk maakt het ook weinig uit, want met ‘Churning Strides’ boeit hij genoeg, om hem niet van plat opportunisme te kunnen beschuldigen.
Zijn stem houdt het midden tussen Marc Bolan en Devendra Banhart – als je al van een midden kan spreken bij die twee – en dat Bolan ook een inspiratiebron is, blijkt uit de cover Misty Mist van T. Rex. Een nummer waarvan wij het origineel trouwens niet kenden. Kijk, gaat het toch nog over de sixties.
De andere songs bestaan voornamelijk uit fingerpicking muziek, waarbij Encre ons toch vooral aan Devendra Banhart doet denken. Maar waar die, op ‘Nino Rojo’ en ‘Rejoicing in The Hands’ dan toch, voornamelijk grossiert in korte folkdeuntjes die je doen glimlachen, gaat Thee, Stranded Horse de iets serieuzere kant op. Met trage tokkelnummers als So goes the Pulse en Churning Strides maakt Encre vooral muziek die ’s avonds laat, bij een dreigend onweer in de verte, erg gepast zou zijn.
Uitschieter is het acht minuten durende Sharpened Suede, waarbij het nummer een aantal keer onderbroken wordt, zodat het lijkt alsof je naar vier verschillende songs aan het luisteren bent. Het klinkt misschien iets meer als een traditioneel folknummer, maar dankzij de speciale opbouw krijgt de song net dat ietsje meer. De enige track die wat ons betreft niet zo geslaagd is, is Fiend Over Your Knees. Niet dat er muzikaal iets mis is, maar hier klinkt Encre alsof hij verkouden is, of net een sigaret te veel gerookt heeft. Nu zijn we wel fan van schorre stemmen, maar niet in zacht tokkelende gitaarmuziek. Het lijkt een wat slechte Tom Waits of Captain Beefheart imitatie.
Op de hoes zien wij trouwens een paard dat via een helikopter uit het water wordt gehesen. Dat vinden wij dan ook weer jammer. Heb je zo’n geweldige groepsnaam, ga je het mysterie er rond meteen ontkrachten door een nogal dwaze afbeelding. Ach, Zolang wij maar iets om over te vitten hebben. Toch kunnen wij niet anders dan besluiten dat Thee, Stranded Horse met glans geslaagd is in zijn opzet. Jammer, want anders hadden we kunnen zeggen dat dit paard gedoemd was om te verdrinken.