The Violent Husbands - The Violent Husbands
Petrol
Sanne De Troyer — 8 november 2008
Drie mannen die een groep beginnen met als naam The Violent Husbands. Wij kunnen bijna niet anders dan dat serieus nemen, of toch liefst met een korrel zout? Neen, want nu mogen ook de bezetters van hitlijsten gaan uitkijken voor deze muzikale drievuldigheid. Ze hebben namelijk zonet hun eerste plaat op ons afgevuurd. Al een poosje maken ze de Vlaamse podia en zelfs tv-shows onveilig met hun eigenzinnige mix van mariachi en rock-'n-roll. Nu kan dus ook menig huiskamer gebombardeerd worden met de hilariteit die hun muziek en teksten zo herkenbaar maakt.
Om een plaat te beginnen met een klaagzang, moet je toch het nodige lef hebben. Of er gewoon zeker van zijn dat het een ongelooflijk goede song is. Decade of Disease mag zonder twijfel ook gewoon een schoon lied genoemd worden. De melodie - waarin vooral de contrabas een rol speelt - blijft ook nog eens fijn in je hoofd hangen.
De heren zijn afkomstig van West-Vlaamse bodem. Dat wordt ook onmiddellijk duidelijk door de sappige tongval waarin de De boeren van vroeger gezongen wordt. Het is een ode aan het ras landbouwer, zoals we ze vandaag niet meer kennen. Het gaat hier nog over de tijden toen iedereen Rudy heette, toen de koeien en de boerinnen nog anders waren en toen er nog geen sprake was van "volgeautomatiseerde staln".
Ze hebben duidelijk ook hun eigen voorkeur voor het vrouwelijke schoon. Geen P- Magazinechicks voor deze heren. In het groovy Bad Love bezingen ze hun voorliefde voor de ietwat feller uitpuilende kont, en dan hebben we het nog niet over Grandmother gehad. De titel laat weinig aan de verbeelding over. Maar toch even vermelden voor de geïnteresseerde dames onder ons dat het hier wel degelijk gaat om vrouwen van de derde leeftijd die op z’n minst de Tweede Wereldoorlog meegemaakt hebben.
De heren zijn afkomstig van West-Vlaamse bodem. Dat wordt ook onmiddellijk duidelijk door de sappige tongval waarin de De boeren van vroeger gezongen wordt. Het is een ode aan het ras landbouwer, zoals we ze vandaag niet meer kennen. Het gaat hier nog over de tijden toen iedereen Rudy heette, toen de koeien en de boerinnen nog anders waren en toen er nog geen sprake was van "volgeautomatiseerde staln".
Ze hebben duidelijk ook hun eigen voorkeur voor het vrouwelijke schoon. Geen P- Magazinechicks voor deze heren. In het groovy Bad Love bezingen ze hun voorliefde voor de ietwat feller uitpuilende kont, en dan hebben we het nog niet over Grandmother gehad. De titel laat weinig aan de verbeelding over. Maar toch even vermelden voor de geïnteresseerde dames onder ons dat het hier wel degelijk gaat om vrouwen van de derde leeftijd die op z’n minst de Tweede Wereldoorlog meegemaakt hebben.
Vlees Voet Kanon is opnieuw een West-Vlaams bluespareltje over het tegenvallende leven van een "nine to five"-werkmens. De snerpende backing vocals geven het geheel ook nog een dramatisch effect mee. Ze slagen er trouwens mooi in om helemaal niet de stijl van Flip Kowlier te kopiëren.
Gewelddadig of niet, een echtgenoot zou er geen zijn zonder ooit een echt liefdeslied geschreven te hebben. Liefdesliedje # 1 is zo'n perfecte lovesong, zonder melig te klinken. Voor mannen mogen zulke dingen nu eenmaal niet te lang duren en daarom eindigen ze in pure absurditeit. Het leven van een trucker is zwaar, eenzaam en duidelijk ook zeer bevreemdend. Zeker als hij dan nog eens aan de drugs zit en vreemde teksten begint te zingen als: “Ik ben een vrachtwagen rijdende zoon/van een geweer/langs de hoogweg/hoogweg”. Het wordt helemaal plezant wanneer er een vrouw in het spel komt en later ‘The Lord himself’ ook nog eens langs de Hoogweg staat te liften.
Wij zijn ondertussen al helemaal weg van dit prettig gestoorde debuut, nu de rest nog.
Gewelddadig of niet, een echtgenoot zou er geen zijn zonder ooit een echt liefdeslied geschreven te hebben. Liefdesliedje # 1 is zo'n perfecte lovesong, zonder melig te klinken. Voor mannen mogen zulke dingen nu eenmaal niet te lang duren en daarom eindigen ze in pure absurditeit. Het leven van een trucker is zwaar, eenzaam en duidelijk ook zeer bevreemdend. Zeker als hij dan nog eens aan de drugs zit en vreemde teksten begint te zingen als: “Ik ben een vrachtwagen rijdende zoon/van een geweer/langs de hoogweg/hoogweg”. Het wordt helemaal plezant wanneer er een vrouw in het spel komt en later ‘The Lord himself’ ook nog eens langs de Hoogweg staat te liften.
Wij zijn ondertussen al helemaal weg van dit prettig gestoorde debuut, nu de rest nog.