God is an Astronaut - Far From Refuge
Revive Records
Kevin Vergauwen — 8 november 2008
Maar liefst zes maanden werd er aan de opvolger van het kille en uitermate duistere meesterwerkje ‘All Is Violet All Is Bright’ uit 2005 gesleuteld in de studio. De smakelijke brij die de eigenzinnige Ieren ook nu weer serveren, blijft gekenmerkt door dezelfde ingrediënten als de voorganger: van duizelingwekkende rollercoaster trips, waarbij loeihard vulkanisch distortionvuurwerk zorgt voor stormachtige vlagen, tot ijzig koele en windstille klanklandschappen. Het resultaat vinden we in negen hoofdstukken terug op ‘Far From Refuge’.
Uit het hele legioen aan instrumentale gitaarhelden waarmee we dezer dagen langs alle kanten rond de oren worden geslagen, zorgt God Is An Astronaut absoluut niet voor dé revolutionaire tsunami die de breed aangelegde post-rockvijvers grondig door elkaar schudt. Wel weet het drietal zich te onderscheiden van het plebs door op een voortreffelijke manier de poëzie van Sigur Ròs te combineren met de agressiviteit van Explosions In The Sky en het sentiment van Mogwai. Tel daarbij nog dat ze niet vies zijn van donkere sample-experimenten, die het alom tegenwoordige 65daysofstatic een heldenstatus bezorgden, en je hebt te maken met een interessante middenmoter die het - mits wat schaafwerk her en der - nog wel eens ver zou kunnen schoppen. Maar laat ons niet op de feiten vooruit lopen.
Opener Radau is er eentje om in te kaderen. Na een kleine minuut barst het gitaargeweld hoopvol los. Weg duistere Portishead-intro, enter loepzuivere baslijn in één rechte lijn naar een climax, waarbij tijdens de opname vermoedelijk enkele drumvellen sneuvelden. Jammer genoeg blijkt dit vrijwel de enige energiebom te zijn die we op het schijfje treffen. Wat volgt is een trip in vrije val tussen troposfeer en mesosfeer waarbij vooral de gitzwarte kantjes van het heelal in de verf worden gezet.
Los van de cliché’s die we over de titel kunnen bedenken benadert Sunrise In Aries de perfectie wanneer we het hebben over slepende melancholie. Of hoe het met distortion gevoede, doch ingetogen gitaarspel van Torsten Kinsella nooit eerder glashelderder klonk. En hoe de drumpartijen van Lloyd Hanney hiervan dankbaar gebruik maken om het geheel tot een uitermate intrigerende en uitgebalanceerde finale te brengen. Muzikaal maatwerk noemen we zoiets!
Spannender dan dat wordt het echter allemaal niet. Zo gaan de te lang uitgesponnen pianopartijen tijdens Grace Descending behoorlijk snel vervelen en mocht er gerust een bedje voorzien worden langsheen de net iets te duistere paden die het trio bewandelt gedurende Darkfall. We kunnen dan ook besluiten dat er op ‘Far From Refuge’ net genoeg goede nummers staan om een dijk van een EP mee uit te brengen. En nu we toch bezig zijn, zien wij afsluiter Beyond The Dying Light als geknipte titeltrack hiervoor.