The Tragically Hip - World Container
Universal Records
Kevin Vergauwen — 8 november 2008
Een kleine kwarteeuw is het ondertussen geleden, toen Gordon Downie vanuit zijn luie zetel naar ‘Elephant Parts’ zat te kijken. De film van Michael Nesmmith (The Monkees) maakte zodanig indruk op hem dat hij prompt The Tragically Hip oprichtte. Genoemd naar een stukje tekst uit Carloyne Mas’ He’s So Cool, één van de songs uit de prent. Wat volgt is een epos van vallen en opstaan, glorie en verderf.
Begrijp ons niet verkeerd. The Hip is wat ons betreft wel degelijk één van de betere gitaarbands op deze aardkloot. Maar andermaal werd en wordt bewezen dat men het in Europa niet altijd zo begrepen heeft op muziek uit het verre Canada (we tellen de hipperds van Arcade Fire even niet mee). Europa moest ook nu weer bijna een jaar wachten op de release van dit pareltje.
‘World Container’ is alweer het elfde album van deze bende, die overigens nog altijd met dezelfde line-up - saxofonist Davis Manning buiten beschouwing gelaten - opereert als in 1983. De haarlijnen mogen dan wel met enkele centimeters teruggetrokken zijn, het vijftal weet nog altijd hoe goede, beklijvende rockmuziek moet klinken. Sterker nog, na enkele wat minder boeiende platen als ‘In Violet Light’ (2002) en ‘In Between Evolution’ (2004), durven we gerust zeggen dat dit schijfje zowat terug dezelfde power weet te genereren als ‘Up To Here’ (1989) en ‘Fully Completely (1992).
“Again I’m Talking To The Lake, I’m Standing On The Rocks” is het eerste wat we horen wanneer het schijfje in onze cd-speler verdwijnt. Downie zal wel nooit de vrolijkste peer worden. Maar dat neemt niet weg dat opener Yer Not The Ocean meteen de puntjes op de i zet. Lang geleden dat we de heren nog zo met scherp hebben weten schieten. Verwacht je niet aan een compleet nieuwe sound, maar wel aan bijzonder begeesterde en rechtlijnig rockende Hip. Ritmisch zit alles perfect op zijn plaats, lyrisch moet dit (naar Downies normen uiteraard) de meest toegankelijke plaat in jaren zijn, terwijl zijn vocalen stijf staan van de adrenaline.
‘World Container’ bevat alle ingrediënten die een goede plaat behoeft. Van bombastische rockers als At The Lonely End Of The Rink, The Kids Don’t Get It en het dreigende The Drop- Off over de gezellig scheurende gitaren van Family Band. Daarnaast treffen we ook enkele voortreffelijke popsongs op het schijfje. In View met stip op één, op de voet gevolgd door het duistere Luv (Sic). Uiteraard laat Downie het niet na om ook even de gevoelige snaar te raken met ballads als Pretend en titeltrack World Container.
Akkoord, The Hip zal hiermee niet meteen een massa fans winnen in De Lage Landen. Maar voor de echte liefhebbers is deze ‘World Container’ ongetwijfeld voer voor de eindejaarslijstjes. Count us in!