The Streets - Everything Is Borrowed
679 Recordings
Thijs Michiels — 8 november 2008
Als Streetsfan van het eerste uur weigerden we uiteraard het nieuwe album ‘Everything Is Borrowed’ meteen af te schrijven, ook al hoorden we aanvankelijk enkele mindere liedjes en lazen we een paar vernietigende besprekingen. Goedhartig gaven we Mike Skinner een eerlijke kans. U hoort ons echter komen: dat ‘mindere’, is jammer genoeg een constante op deze vierde The Streets-cd.
Opener Everything Is Borrowed is een geweldige song, en werd meer dan terecht gepromoveerd tot titeltrack van dit album. Skinner waagt er zich zowaar aan filosofische levensvragen én antwoorden: “I came to this world with nothing/ And I leave with nothing but love/ Everything else is just borrowed”. Zelfs de tot eeuwige angry young rebel verklaarde Skinner wordt volwassen! Na die Weltschmerz en Lebensglück gaan we de confrontatie aan met de duivel in Heaven for the Weather, een opgewekt deuntje dat u verplicht om mee te gaan headshaken. Met “We haven’t even started/ and it’s almost the end” opent Skinner I Love You More (Than You Like Me), een aangename song met die typische Streets-pianoloop.
Het blijken profetische woorden te zijn: na drie sterke openingsnummers komt er een einde aan ons aanvankelijk enthousiasme, en volgen er drie liedjes die Skinner misschien beter nooit had geschreven. The Way of the Dodo is met voorsprong het grootste misbaksel op ‘Everything Is Borrowed’. Toegegeven, we vonden het hobbelende ritme en de beats tijdens de eerste luisterbeurten wel grappig. Ze doén effectief denken aan een waggelende dodo. Ook apprecieerden we Skinners initiatief om zijn publiek bewust te maken van de milieuproblemen. Toch moesten we uiteindelijk tot de conclusie komen dat het een strontvervelende song is.
On the Flip of a Coin en On the Edge of a Cliff zijn saai tout court. Nummers waarvoor we met plezier even opstaan om onze forward-knop in te drukken. Never Give In en The Cherry End zijn dan weer wel spek naar onze bek. Voor de eerste keer op dit album konden onze knieën het niet laten om spontaan, euh, mee te zwengelen. The Strongest Person I Know is een mooie ode aan een eeuwige rots in de branding, en daarmee ook het laatste goede nummer op ‘Everything Is Borrowed'.
Het blijken profetische woorden te zijn: na drie sterke openingsnummers komt er een einde aan ons aanvankelijk enthousiasme, en volgen er drie liedjes die Skinner misschien beter nooit had geschreven. The Way of the Dodo is met voorsprong het grootste misbaksel op ‘Everything Is Borrowed’. Toegegeven, we vonden het hobbelende ritme en de beats tijdens de eerste luisterbeurten wel grappig. Ze doén effectief denken aan een waggelende dodo. Ook apprecieerden we Skinners initiatief om zijn publiek bewust te maken van de milieuproblemen. Toch moesten we uiteindelijk tot de conclusie komen dat het een strontvervelende song is.
On the Flip of a Coin en On the Edge of a Cliff zijn saai tout court. Nummers waarvoor we met plezier even opstaan om onze forward-knop in te drukken. Never Give In en The Cherry End zijn dan weer wel spek naar onze bek. Voor de eerste keer op dit album konden onze knieën het niet laten om spontaan, euh, mee te zwengelen. The Strongest Person I Know is een mooie ode aan een eeuwige rots in de branding, en daarmee ook het laatste goede nummer op ‘Everything Is Borrowed'.
En zo gebiedt de eerlijkheid ons het voornemen om The Streets te sparen overboord te gooien. Er staat niet één memorabele hit op dit album, zelfs geen instanthitje. Opwinding = nul. De inhoud van deze plaat lijkt in niets meer op de dansbare, zwoele en uitbundige nummers van ‘Original Pirate Material’ en ‘A Grand Don’t Come For Free’. ‘Everything Is Borrowed’ zal waarschijnlijk één dezer in onze cd-lade verdwijnen. Sorry Mike, we love you, but praise and cheer don’t come for free.