The Spinto Band - Nice and Nicely Done

Voor deze zevenkoppige groep uit Wilmington, Delaware begon het allemaal op de zolder van opa Spinto in de late jaren negentig. Zanger Nick Krill was op zoek naar oude baseballkaartjes op diens zolder maar tot zijn teleurstelling vond hij er enkel dozen vol bladmuziek. Omdat je in een gat als Delaware nu eenmaal weinig anders te doen hebt, begonnen Nick en zijn vrienden de bladmuziek na te spelen. Al snel ontwikkelden ze een eigen stijl, een stijl die nog weinig te maken had met hun inspiratiemateriaal. Anno 2005 is hun eerste langspeler ?Nice and Nicely Done? een feit. Een jaar later wordt de plaat uitgebracht in Europa.

De bandleden zijn nog redelijk jong, de gemiddelde leeftijd bedraagt eenentwintig, en dat drukt ontegensprekelijk zijn stempel op hun muziek. Niet dat ze kinderlijk klinken, verre van, maar ze bezitten een zekere charmante na?viteit. De bezongen thema?s zijn liefde en de onvermijdelijke breuk achteraf. Origineel is dat zeker niet, maar ze benaderen het met een frisse inslag en vermijden zo de zeemzoete ballads. Integendeel zelfs, de catchy meezingers vallen niet op een hand te tellen. Na enkele luisterbeurten betrap je jezelf erop dat je een of ander Spinto-refrein neuriet terwijl je de vaat aan het doen bent.



De gebruikte instrumenten getuigen ook van een creatieve nieuwsgierigheid. Waar zie je tegenwoordig nog een mandoline? Erik van Looy kan zijn kazoo wel opbergen. Vergeleken met het zenuwslopende getoeter dat hij ermee voortbrengt in de Pappenheimers is het gezoem in Brown boxes, een van de uitschieters van de plaat, een streling voor het oor. Een andere hit-in-wording is ongetwijfeld Oh Mandy. En als je niet compleet op roze wolkjes dartelt na het beluisteren van Spy vs spy, moet je wel over een hart van steen beschikken.



En zo is ?Nice and Nicely Done? een peperkoeken plaat vol vrolijke deuntjes. De enige misser is Direct to helmet, een zeurderig nummer over kunstliefhebbers. Maar wie zonder zonde is werpe de eerste steen. En zoals de heren zelf zingen in Trust vs. Mistrust: ?Baby dont give up on me, experience comes slowly?. Ze worden nu reeds vergeleken met Clap Your Hands Say Yeah (omwille van de georganiseerde chaos en de toevalstreffers), Pavement en Yo la tengo. Laat die experience maar groeien, wij ontvangen hun volgende boreling met open armen.