The Sea And Cake - Everybody
Thrill Jockey
Tom Wouters — 8 november 2008
Stel, je woont als eenzame kluizenaar, boven op een berg, waar de lucht ijl is, en de grond koud. In al die jaren ben je zelf gewend geraakt aan deze mensonterende omstandigheden, maar plots staat er een groepje muzikanten voor je neus, dat speciaal voor jou een optreden zou willen spelen. Hoe zou dat volgens jou klinken?
De eerste stelregel van een recensent – ook al is het dan een hobby en verdienen we er buiten wat lokale roem en anonieme scheldmail niets mee – luidt: ken de band die je gaat bespreken. Maar in hoeverre is dat nodig? Is het soms niet beter onbevangen te beluisteren, zonder enige voorkennis of wat dan ook? Is het bijvoorbeeld niet verwarrend dat je bij zo’n zoektocht naar The Sea & Cake’s muzikale verleden leest: “post-rock band”, terwijl ‘Everybody’ toch wel degelijk een popplaatje is?
Wij bekennen: Hoewel The Sea & Cake al sinds 1993 bestaat, is de band tot nog toe steeds buiten ons vizier gebleven. ‘Everybody’ is zelfs al het zevende album van deze band. Vraag is of we tot meer worden uitgenodigd. Maar The Sea & Cake was dus postrock, met onder meer John McEntire van Tortoise als bandlid. Vermoedelijk zijn ze over de jaren heen steeds meer opgeschoven naar de popmuziek, met de fluwelen stem van frontman Sam Prekop als basis.
Het eerste nummer Up On Crutches doet ons niet meteen het beste vermoeden. Wij horen een nogal melig, droompopperig nummer, dat wij niet bijster interessant vinden. Maar ondanks het feit dat die stijl een heel album lang aangehouden wordt, kunnen we naarmate de tracks vorderen steeds meer meegaan in de sfeer van de cd. Het is alsof de eerste song een vervelend tochtje bergop is, maar dat je daarna van een mooi uitzicht kan genieten.
Want vanaf Too Strong tot Lightning is het duidelijk waarom deze band een zogenaamde supergroep wordt genoemd: dromerige nummers in de stijl van onder meer The Zephyrs en Mazzy Star. Alleen Introducing – te bossa nova naar onze smaak – en slotnummer Transparent – te melig – kunnen ons iets minder bekoren.
Twee andere referenties zijn Broken Social Scene, maar dan de rustige nummers en met drie scheuten indie minder, en Pinback. Laat Rob Crow Crossing Line, Middlenight of Exact To Me coveren, en je zou zweren dat het zo uit zijn eigen back catalogue komt.
Na een tijdje begint de nogal schriele en steeds op dezelfde toon klinkende stem van Sam Prekop ons echter wel wat te vervelen. Is het de ijle berglucht die hem parten begint te spelen?