The Ruby Suns - Sea Lion

Het is een wederkerend fenomeen. Een aantal groepen gooien min of meer tegelijkertijd soortgelijke platen op de markt. Geïnspireerd door elkaar of door voorafgaande generaties van muzikanten gaan ze telkens opnieuw op zoek naar het muzikale ei van Columbus. Dat geldt eveneens voor The Ruby Suns.

In het kielzog van het New Yorkse Yeasayer en aanverwanten zijn ook deze Nieuw-Zeelandse snaken gaan vissen in de smeltkroes van urban en wereldmuziek. Het is nu eenmaal een fenomeen waar je moeilijk omheen kunt: in elke stad die naam waardig en blijkbaar dus zelfs tot in Nieuw-Zeeland is er een muziekscene beïnvloed door de mengelmoes van culturen die dezer dagen overal met elkaar in aanraking komen.



The Ruby Suns hebben hun lijnen uitgehangen in de Zuid-Amerikaanse vijvers, gevoed door de nodige Afrikaanse stromingen. Soms levert dat een mooie vangst als Oh, Mojave op, maar – u voelt hem vast al komen - even vaak hangt er slechts een mager sprotje aan de haak. Vooral naar het einde van ‘Sea Lion’ krijgt de luisteraar het moeilijk om niet helemaal in te dommelen.



Toch blijken er in deze wateren enkele mooie goudbrasems rond te zwemmen. Het is heerlijk wegdromen op de Spaans-Mexicaanse gitaren van This Adventure Tour en Remember is prachtig melancholisch. Zelfs het repetitieve Tane Mahuta, waarvan de tekst als een mantra wordt gescandeerd, maakt het moeilijk om het aas te weerstaan en je tanden niet in de haak te zetten.



Helaas zijn er eveneens enkele naar modder smakende waterbewoners in de netten verstrikt geraakt. Magere spieringen die het zelfs niet waard zijn om terug de vijver in te worden gegooid - met het risico door Michel Vandenbosch in de ban geslagen te worden - zoals Ole Rinka of It’s Mwangi In Front Of Me.



Misschien is de oorzaak van de incoherentie van dit album wel te zoeken in het feit dat de songs werden geschreven en geproduceerd over een periode van twee jaar. Maar zoals zo vaak zijn dit slechts speculaties. Je kan maar werken met het materiaal dat je voorhanden hebt.



Al bij al zal de liefhebber van de nieuwe crossover en de niet al te veeleisende fan van Yeasayer en de late Talking Heads toch enkele mooie songs uit dit debuut onthouden. Misschien groeit uit dit loze vissertje op langere termijn wel een stevige zeebonk. Het potentieel is in elk geval aanwezig.