The Music - Strength In Numbers

Polydor

David Ardenois8 november 2008

Strength In Numbers

De Britse band The Music levert met ‘Strength In Numbers’ hun derde plaat af.  Je kent deze groep uit Leeds misschien nog van hun single The People of - voor wie een heel sterk geheugen heeft - You Might As Well Try To Fuck Me. Muzikaal zijn er in hun bijna tienjarig bestaan weinig evoluties waar te nemen, maar een eigen smoel is vaak al voldoende, tenzij je Quasimodo heet natuurlijk.


The Music opent hun derde album verschroeiend met Strength In Numbers, dat naast de titeltrack ook de eerste single is. Hoewel ze zichzelf plaatsen onder "alternative rock," zouden wij hen eerder in het dancerockhokje - genre Goose - passen wegens de drums (en dan vooral de hihat) die nogal elektronisch aandoen. Dit om u een idee te geven van de klank van deze band, bij wie de verhouding gitaar / keyboard vrij goed is uitgebalanceerd.



The Spike, uitgebracht als tweede single, houdt hetzelfde hoge tempo aan maar klinkt iets minder fors. En driemaal is nog steeds scheepsrecht want de derde track Drugs is de huidige single. Tekstueel rekenen de heren blijkbaar af met hun demonen, want ze hebben het respectievelijk over de holheid van het leven in de stad, emotionele problemen en drugsmisbruik.



Na het salvo der singles wordt er muzikaal wat gas teruggenomen. Het meeslepende The Left Side is het resultaat. Inhoudelijk lijkt dit een wervingscampagne voor links, met lyrics als “Now get up people and show you want it” die duidelijk tot actie oproepen. Actie die we vervolgens krijgen in de vorm van een stevige riff en dito beat in Fire, één van de meest directe tracks van dit album.



Vervolgens is het wachten tot No Weapon Sharper Than Will voor we nog eens een lekkere dansvloer- of festivalweidekraker horen, want het fijne aan deze band is dat ze het op beide plaatsen even goed zouden doen. Gedurende de downtempo songs is het vooral genieten van het degelijke baswerk. Ook dat is onlosmakelijk met het geluid van The Music verbonden evenals de karakteristieke zang van Robert Harvey: een licht Britse tongval gecombineerd met een vrij hoog, ijl stemgeluid.



Wij gunnen deze groep absoluut het grote succes, maar dan zullen ze toch nog een tandje bij moeten steken voor de opvolger van dit album. Deze derde worp bevat  immers nog iets te veel vullertjes. Wie dance en rock graag in hetzelfde nummer hoort, vindt hier echter ongetwijfeld zijn gading.

← Terug naar overzicht