The Magic Numbers - Those The Broken
EMI
Davy Smet — 8 november 2008
Vorig jaar zorgde de pretentieloze sixtiespop van The Magic Numbers voor de mainstream verrassing van het jaar. Dankzij hun verfrissende sound vielen ze op tussen alle bands die teren op ons collectief post-punk en rock-'n-roll geheugen. Pers en publiek waren er verlekkerd op en ook wij vielen voor de charmes van de hippiefamilie uit Londen. Vandaag ligt hun nieuwe, 'Those The Broken', voor een lage prijs in de rekken. Een truc om een slechte plaat alsnog te verkopen of is er niets aan de hand?
De prijs voor hipste tieneridolen zal het viertal waarschijnlijk nooit winnen, maar dat is nog zo slecht niet. Ze compenseren hun "oncoole" look namelijk met hun uitstraling van bereikbaarheid, kwetsbaarheid en vooral eerlijkheid. Helaas verkoop je met enkel een sympathiek imago geen platen en heb je dus nood aan sterke songs. Op hun titelloze debuut alvast geen gebrek aan goede nummers en wij geven dan ook graag Love Me Like You, Forever Lost en I See You, You See Me mee als te ontdekken tips. Naast de vrolijke radiosongs stond het album tevens bol van goede romantische retropop met vooral de onderlinge samenzang als één van de grootste troeven.
Het hoeft dan ook niet te verbazen dat wij erg benieuwd waren naar die zo moeilijke tweede, die vaak de echte klasse van een groep laat zien. Tijdens hun optreden op Pukkelpop konden wij al een voorsmaakje horen en dat kon toen rekenen op een goedkeurend en instemmend knikje. Vol goede moed begonnen wij aan het nieuwe album, maar wij blijven op onze honger zitten. De plaat is namelijk onder te verdelen in drie stukken: a) even sterke nummers als hun debuut, b) kan er mee door maar niet geweldig, c) slaapverwekkende nummers. Dit zorgt voor een onevenwichtige plaat waaruit enkel de sterke songs op onze Ipod zullen belanden.
Het begint nochtans sterk met This Is a Song dat meteen aan hun vorige singles doet denken. Up-tempo, meezingbaar en een nummer dat in je hoofd blijft vastkleven. Het is iets waar ze een natuurlijk patent op lijken te hebben. Zijn verder ook prima bevonden: Carl's Song (vertederend), Take a Chance (meehuppelbaar) en Runnin' Out (eindelijk nog eens een sneller nummer). Toch halen ze het niet van de vele slaapverwekkende nummers die vooral op het einde van de plaat staan. Afsluiter Goodnight is veel te lang om te boeien, bij Most of the Time verliezen wij onze aandacht, en ook Let Somebody In kan amper ontroeren. Verder is het wel degelijk, maar niet geweldig of subliem. Het kabbelt gewoon verder als een riviertje zonder monding.
Zo is 'Those The Broken' spijtig genoeg een tweede plaat geworden die vooral de echte fans zal kunnen plezieren. Wij hoopten dat wij het niet zouden moeten gebruiken maar naast de sterke beginnummers is er geen positieve evolutie. Meer van hetzelfde maar dan langer en saaier gebracht. Toch zijn wij er zeker van dat het minder kritische mensen zal kunnen verwarmen en bij velen onder de kerstboom zal liggen. Wij geven hem daarentegen aan niemand cadeau.