Badly Drawn Boy - Born In The U.K.
EMI
Davy Smet — 8 november 2008
Hoeveel marge heb je als artiest nog over als je zelf je nieuwe album naar één van de bekendste platen uit de hele popgeschiedenis noemt? Blijkbaar heel veel want Badly Drawn Boy verwijst met zijn 'Born In The U.K.' niet alleen naar zijn persoonlijke held Bruce Springsteen, hij doet er nog een schepje bovenop. Zijn nieuwe album veegt namelijk alle twijfels weg die wij na het beluisteren van zijn laatste 'One Plus One Is One' hadden. Il faut le faire.
Critici bestempelen zijn debuut 'The Hour Of Bewilderbeast' uit 2000 als zijn beste werk. Badly Drawn Boy, die in het normale leven als Damon Gough door het leven slentert, kreeg er zelfs een Mercury Prize voor. Wij zijn iets gereserveerder want hoewel de plaat wel zijn schitterende momenten kende (oa. The Shining), was ze al bij al toch een paar nummers te lang om volledig te beklijven. Beter was zijn tweede, de soundtrack 'About A Boy' voor de gelijknamige film met Hugh Grant. Hier wist hij in totaliteit veel beter te scoren. Deze twee platen zijn uiteindelijk de hoogtepunten in het oeuvre van Gough want 'Have You Fed The Fish?' en 'One Plus One Is One' waren wel degelijk, maar nooit pakkend.
Maar met 'Born In The U.K.' is hij helemaal terug. Net als Springsteen gaat hij op zoek naar zijn roots en daar krijgt The Boss zelfs een bedankje voor in de liner notes. Op dit eerste album voor major EMI levert hij dertien (jawel, slechts dertien!) songs af die het midden houden tussen zijn debuut ("popliedjes met scherpe weerhaakjes") en het ingetogen 'One Plus One Is One'. Het grote verschil met vroeger is dat Gough veel kritischer is geworden ten opzichte van de tracks die wél de plaat halen. Wij konden ons niet van de indruk ontdoen dat hij vaak zomaar wat nummers op een plaat smeet en gewoon afwachtte wat er zou gebeuren. Er zaten toch altijd wel een aantal goede songs bij. Nu is het anders: alle dertien nummers passen na twee opnamesessies perfect in het geheel en zijn nergens overbodig.
Zo is er het simpele Born In The U.K. dat start met de Proms-tune Land Of Hope And Glory en eindigt met: "It's a small reminder every day/That I was born in the U.K.". Een duidelijke hulde aan zijn geboorteland maar vooral het enige pop/rock nummer dat het album siert. Meezingbaar, leuke tekst en op en top Badly Drawn Boy. Minstens even goed zijn het dartele begin van Degrees Of Seperation, het dromerige Walk You Home Tonight en de single Nothing's Gonna Change My Mind dat na een kalm begin uitmondt in een magisch refrein. Zo te gebruiken in een nieuwe Hugh Grant film. Dankzij de "We'll listen to Thunder Road" uit One Last Dance wordt er tenslotte afgesloten met een stevige knipoog naar Springsteen.