The Lords Of Altamont - To Hell With The Lords
Fargo Records
Guy Kennis — 8 november 2008
Lords Of Altamont tellen in hun rangen ex-leden van The Cramps, The Fuzztones en The Bomboras. Geen muziek voor koorknapen bij deze veteranen maar degelijke en beenharde garagerock. Deze lords zijn niet meer piepjong maar rocken nog wel als een stel wilde jonge honden. De volgende grappige anekdote wil ik jullie toch niet onthouden. Ergens op het Internet werden Lords Of Altamont onder de categorie “oldies” geklasseerd (het ging wel degelijk om deze groep). Zelf kunnen ze daar waarschijnlijk niet mee lachen maar er is wel iets van.
De groepsnaam verwijst ongetwijfeld en lichtjes provocerend naar het desastreuze gratis concert op de renbaan van Altamont. Wat een mooie dag moest worden met optredens van The Grateful Dead, CSN&Y en met als top of the bill The Rolling Stones draaide uit op een pure nachtmerrie. Er ontstaat een grimmige en agressieve sfeer voor het podium wanneer de als security ingehuurde Hell’s Angels wild rond zich heen schoppen. Later op de avond wordt een jonge zwarte vermoord voor de ogen van de Rolling Stones. Slechts vier maanden na het Woodstock festival is de “Summer Of Love” voorgoed gedaan.
Het imago van de Lords ligt voor de hand. De Marlon Brando look uit de cult film The Wild Ones is al jaren de blauwdruk voor de outfit en de styling van dit soort groepen. Maar het past wel en het is wel leuk natuurlijk. Het heeft wel iets van een stripverhaal en een gezonde dosis humor en zelfrelativering is hier wel op zijn plaats.
De muziek dan! Nog meer dan bij de garage rockgroepen uit het hoge noorden (The Nomads en Co) situeert de muziek van de Lords zich rond het einde van de jaren zestig, begin jaren zeventig: een compromisloze en vette basic rocksound.
The Split, de openingstrack van deze release (voor de eerste keer in Europa) refereert schaamteloos naar Deep Purple en Steppenwolf. In The 7th day hoor je dan weer de keelklanken van wijlen Jim Morisson en die typische klank van het Doors orgeltje. Opmerkelijk is dat ze deze referenties steevast in het middenstuk (of de brug) van de song steken en voor de rest dan weer vrolijk verder rocken. De song Three bevestigen onze eerste indrukken en komen er letterlijke citaten en tekstlijnen van Jim Morrison voorbij, uit eerbetoon veronderstellen we.
Dit is lekker headbangen op de dansvloer, dronken luchtgitaar spelen op dat reüniefeestje van veertigjarigen. Het Farfissa orgeltje geeft er een psychedelisch tintje aan. En ook bij live optredens van deze groep blijft er na een tijdje niet veel meer overeind staan. Er wordt met statieven en micro’s gegooid, drums gaan tegen de grond en het orgeltje wankelt vervaarlijk op twee of zelfs op één poot.
De songs denderen voorbij en blijven netjes onder die magische drie minuten grens, soms zelfs onder de twee minuten. Born To Lose (zowaar bijna een cover van I’m A Man van de Spencer Davis Group) waarmee de plaat afsluit is ongetwijfeld hun lijflied.De overstuurde stem komt deze keer uit een kastje en niet uit drie, vier opeengeplakte micro’s. We gaan vanavond toch maar eens op zoek naar die originele vinyl platen van Mountain, Cream, Jimi Hendrix en The Doors.