The Long Blondes - Someone To Drive You Home
Rough Trade
Kevin Vergauwen — 8 november 2008
Wie de hypelijstjes van vorig jaar een beetje heeft uitgepluisd weet dat we hier te maken hebben met een band waarover we regelmatig adjectieven als hip, fris, poppy en sexy lezen. De kers op de 2006-taart was voor deze dames en heren ongetwijfeld de “The Philip Hall Radar Award” voor “rising talent” tijdens de jaarlijkse NME-awards. Als we u daarbij vertellen dat in het verleden ondermeer Kaiser Chiefs met deze prijs aan de haal ging, weet u wellicht hoe laat het is. Straight from Sheffield, UK, onder het motto: “Luisteren naar Dylan, Hendrix, The Beatles of The Stones is so passé, geef ons maar Roxy Music”: The Long Blondes.
Maar laat ons vooral beginnen bij het begin. Een drietal jaren geleden kregen boezemvrienden Emma (gitaar/toetsen/zang), Screech (drums), Reenie (basgitaar/zang), Dorian (gitaar) en Karen (zang) het geniale idee om een band op te richten. Dat de meerderheid van het gezelschap enkel ervaring had in de boekenbusiness (ze werkten immers bijna allemaal in een bibliotheek) en dat Screech nog nooit een drumstokje van dichtbij zag, deed niet ter zake. Er moest en er zou een band komen die daarbovenop diende te klinken als een mengelmoes van gemeenschappelijke heroes: Pulp, Suede, The Smiths en, juist ja, Roxy Music. In een web van relaties tussen de verschillende bandleden, waarover we ons niet eens aan een beschrijving wagen, werd hun debuutplaat ‘Someone To Drive You Home’ ingeblikt. Dit gebeurde onder de professionele leiding van Steve Mackey (gitarist van Pulp).
We moeten toegeven dat er al grotere rommel van over het Kanaal in onze cdspeler terecht kwam. Het is duidelijk dat The Long Blondes met deze plaat een ruim publiek willen aanspreken.
Het album puilt uit van songs waar zowel Pretenders-lovers als PiL (Public Image Ltd )-punkers zich in zullen kunnen vinden. Tijdens opener Lust In The Movies menen we zelfs een streepje Sonic Youth te bespeuren.
Gitarist-songschrijver Dorian Cox heeft het in zijn teksten over uiteenlopende onderwerpen als: puberromantiek, haat-liefde verhoudingen, uitgaan en pinten pakken, ontsnappen aan de werkelijkheid en de realiteit van de grote mensenwereld. Combineer deze thema’s met droge maar melodieuze gitaarrifjes en de rauwe, beklijvende stem van frontvrouw Karen Jackson en je komt tot potentiële hitjes als: Once And Never Again, Only Lovers Left Alive, Separated By Motorways, Madame Ray en Swallow Tatoo. De stem van Jackson doet ons bij momenten overigens denken aan een kruisbestuiving tussen naamgenote Karen O (Yeah Yeah Yeahs) en Siouxsie (Siouxsie and the Banshees).
Het album puilt uit van songs waar zowel Pretenders-lovers als PiL (Public Image Ltd )-punkers zich in zullen kunnen vinden. Tijdens opener Lust In The Movies menen we zelfs een streepje Sonic Youth te bespeuren.
Gitarist-songschrijver Dorian Cox heeft het in zijn teksten over uiteenlopende onderwerpen als: puberromantiek, haat-liefde verhoudingen, uitgaan en pinten pakken, ontsnappen aan de werkelijkheid en de realiteit van de grote mensenwereld. Combineer deze thema’s met droge maar melodieuze gitaarrifjes en de rauwe, beklijvende stem van frontvrouw Karen Jackson en je komt tot potentiële hitjes als: Once And Never Again, Only Lovers Left Alive, Separated By Motorways, Madame Ray en Swallow Tatoo. De stem van Jackson doet ons bij momenten overigens denken aan een kruisbestuiving tussen naamgenote Karen O (Yeah Yeah Yeahs) en Siouxsie (Siouxsie and the Banshees).
Dat de bal voor The Long Blondes pas echt aan het rollen ging toen hun natte droom -in het voorprogramma van toenmalig opperhype Franz Ferdinand spelen- werkelijkheid werd, is absoluut geen toeval. Tel daarbij het aantal festivaloptredens van deze laatste op en u weet wat te verwachten deze zomer. Een leuke, frisse wervelwind van poppy songs zal over de Belgische weilanden waaien. Benieuwd of we na het tweede album van dit arty farty gezelschap nog hetzelfde kunnen schrijven.