The Kills - Midnight Boom
Domino
Sanne De Troyer — 8 november 2008
Voor sommige mensen geldt derde keer goede keer. The Kills daarentegen zijn al goed bezig vanaf de eerste keer. Wat niet wil zeggen dat ze er deze keer met hun pet naar gesmeten hebben, maar ze staken zichzelf wel in een ander kleedje. Waar op ‘Keep on Your Mean Side’ en ‘No Wow’ vooral rauwe rock-‘n-roll uit de speakers kwam waaien, is hun derde er eentje waar een draai wordt gegeven aan hun typische trekjes. Deze keer is het zowel rocken als dansen op de tonen van blues. Hier en daar horen we zelfs flarden hiphop. Toch klinkt ‘Midnight Boom’ nog steeds als een album van The Kills. Dat rauwe zullen ze wel nooit volledig kwijtraken.
Alison ‘VV’ Mosshart en Jamie ‘Hotel’ Hince houden nog steeds meer van een drumcomputer dan dat ze iemand van vlees en bloed achter een drumstel zullen plaatsen. Toch is hun nieuwe sound snel hoorbaar. U.R.A Fever, dat ze als single voorop stuurden, flirt met de beats en ritmes van hiphop. Diezelfde formule gebruiken ze verder op het album nog eens in Sour Cherry. Het gaat er ook een stuk elektronischer aan toe dan voordien. Zo zijn Tape Song en het naar heimwee ruikende What New York Used to Be de dansnummers van het album. Streepjes hiphop wisselen elkaar af met het sterke geluid van synthesizers en hier en daar komt er zelfs een funky basslijntje aan de oppervlakte.
Dat het duo Hince-Mosshart geen doetjes zijn, is algemeen geweten. Op het voor de rest vrij poppy Cheap and Chearful wordt dat voor eens en altijd duidelijk in de verf gezet. Het is best oké “to be mean”. Stout én sexy is dan ook de perfecte omschrijving voor wat Hince uit zijn gitaar tevoorschijn ramt en Mosshart met haar rokerige stem door de boksen laat knallen. Hince mag dan misschien in het bijzijn van Kate Moss vertoeven, het spel van liefde, verleiding en uitdagen klinkt nog steeds sterk door in zwoele songs als Black Balloon en Last Day of Magic. Soms lijkt het of VV even zacht in je oor komt neuriën.
Toch is de vintage sound van The Kills niet volledig van de plaat verdwenen. M.E.X.I.C.O. en Alphabet Pony hebben als basisingrediënten de herkenbare korte zanglijnen van een schreeuwende Mosschart, een simpele beat en een Hince die bezeten is door de elektrische gitaar in zijn handen.
Goodnight Bad Morning is blues tot het nadere einde.‘Midnight Boom’ is zo’n plaatje om in de late uurtjes op te leggen, maar wie durft er nu klagen van een slechte ochtend na het horen van twaalf songs waar je twee dagen later nog steeds wakker van loopt?