Bij het vallen van de naam Zweden moeten we prompt aan IKEA denken en het in elkaar prutsen van goedkoop design met een simpel inbussleuteltje, waardoor dat in elkaar prutsen plots allemaal minder simpel wordt. Gelukkig hebben ze daar in het Noorden nog een ander fijn exportproduct onder de naam The Hives. Zoals IKEA staat voor theelichtjes en Billy-meubilair, zo staan The Hives voor pure garagerock met een geschift kantje. De heren in het strakke pak - hoewel sommigen van hen er zelf niet al té strak meer uitzien - smijten dat nu allemaal nog eens rond onze oren met hetgeen ze ‘The Black and White Album’ doopten. Het enige wat u nodig hebt om ervan te genieten, is een eenvoudige cd-speler. Geen gepruts met sleuteltjes dus.
Stilletjes hopen we dat we de titel niet moeten geloven, want in zwart-witdenken zijn we niet zo goed. Tick Tick Boom is dan misschien net iets té voorspelbaar om als openingstrack te gebruiken, maar ja... Als een nummer er in slaagt om een plaat al van in het begin te doen ontploffen, is er voor ons ook niet veel meer nodig om te besluiten dat dit zo’n cd zal zijn die een tijdje in onze speler zal blijven ronddraaien. Niet dat The Hives plots zo ongelooflijk vernieuwend gaan klinken. Ze blijven hun herkenbare zelve, met toch enkele nieuwe kantjes, zoals het elektronicagepruts op Giddy Up. Daarbovenop is er plaats voor een extra portie humor, dus over dat zwart–witdenken hoeven we ons allicht geen zorgen te maken. De songs bulken van de achtergrondstemmetjes. Well All Right! is niet het enige dat in datzelfde rijtje thuishoort. Voor Try it Again hebben ze - zo lijkt het - een beroep gedaan op de volle speelplaats van een plaatselijke dorpsschool.
Ooit gedacht dat The Hives het instrumentaal zouden doen? Ook wij konden niet geloven dat op A Stroll Through Hive Manor Corridors geen enkel vocaal schreeuwtje aan de oppervlakte komt. Wat volgt, is een traag orgelmelodietje van twee minuten. Oké, toegegeven, had het nog een minuut langer geduurd, hadden ook wij doorgezapt naar het volgende nummer. Maar nu kan het nog net tellen als leuk intermezzo. The Hives zijn catchy, dus moest er op z’n minst ook één catchy song op dit album staan. Mannelijke chearleaders zijn ons nog steeds vrij onbekend, maar moest er ooit nood aan zijn, laat ze dan maar meteen oefenen op T.H.E.H.I.V.E.S. Succes verzekerd. Dit nummer werd niet voor niets onder handen genomen door Pharrell ‘N.E.R.D.’ Williams.
Van hun vorige albums onthouden we vooral een samenhangend, sterk op elkaar gelijkend deel. Maar: iedereen heeft afwisseling nodig in het leven. Daarom springen The Hives deze keer zonder schroom over van vrolijke ‘cheer-it-up’ naar een donkerdere sfeer die zo weggeplukt lijkt uit een dramatische Broadway-musical. Puppet on a String is dan ook compleet met clowngelach, verdacht veel tiktakgeluidjes en een opmerkelijke rol voor Howlin’ Pelle Almqvist als ‘creepy bad guy’. We moeten toegeven dat niet elk nummer even origineel klinkt, waardoor de heren niet steeds hetzelfde hoge niveau aanhouden. Toch is ‘The Black and White Album’ goed genoeg om een beetje klasse te geven aan dat scheef in elkaar gebokste ‘Billy’ cd-rek.
