The Go - Free Electricity

Waarom geraakt een plaat “verloren”? En waarom zou je ze nadien terug willen vinden?

In het geval van ‘Free Electricity’, de tweede plaat na het legendarische debuut ‘Watcha’ Doin’', lag het verhaal nog enigszins voor de hand: na het vertrek van Jack White (jawel, de man die zijn eigen White Stripes vormde), stapte het resterende trio af van zijn stevige garagerocksound om een meer psychedelisch doordrenkt noiselandschap te verkennen. Grappig genoeg een stijl die anno 2026 net op meer bijval kan rekenen, net zoals de verdomd hedendaagse crisistijdentitel van deze elpee. Destijds bleek dit album echter een “no go” was voor het befaamde Subpop label. Wat in slechts twee takes werd opgenomen, werd met één gooi in de prullenmand geworpen.

Maar nu kan dit rauwe experiment wel. Dus werd die weggemoffelde tweede plaat van The Go terug afgestoft. Gelukkig. Credits to producer Matthew Smith (Crime And The City Solution, New Pornographers) die de opnames ook een wat moderner jasje aantrok.

De rommeligheid die bij garagerock hoort, heeft de band gedurende tien songs overeind gehouden. De oppeppende riffs ook, net als de ontdubbelde roepzang van Bobby Harlow. Wat erbij is gekomen, zijn psychedelische reverb-effecten (ook op de zang), keyboardlagen en de jazzy invloeden. Noteer over dat laatste zeker de bijdrage van Cary Loren (Destroy All Monsters) op Griekse luit in het lekker langdradige Paharao’s Tomb, of die van John Olson (Wolf Eyes) op sax in een elf minuten lang wauwelend Blood Red Sun: een vrije improvisatie vol kronkelende, solerende instrumenten onder invloed van een stevige LSD-trip.

Verder durft de gedreven “rock” al eens te wijken voor een wat meer slepende “pop”-sound. In Britse termen: The Beatles die even van The Stones winnen. Niet vanzelfsprekend voor gitaarknallers uit Detroit. Zo gaat Peacock Angel met zijn hippend pianootje voor pure sixties peace-love-happiness (weliswaar nog steeds geïnjecteerd met een stevige fuzzy noise). Over het algemeen moet je het echter stellen met heerlijk potige en galmende ram- en rafelmuziek – met het uptempo samenzangmoment Turnin’ On met zijn punky drive en hakkende ritme misschien als ultieme voorbeeld. Wat een monster van een song!

Of je nu eerder van The Go hoorde of niet, en of je nu hopeloos op zoek was naar één van de twee honderd testpressings van deze plaat zonder honderdvijftig euro of meer te willen neerpellen of niet. Het zal ons worst wezen. Feit is dat Subpop met deze verloren uitgave een pittig stukje psychedelische rock heeft uitgebracht met een mooi verhaal achter, en een al even mooie glamrockhoes ervoor. Dikke merci!