The Frames - The Cost
Anti Records
Kevin Vergauwen — 8 november 2008
Tot voor de release van ‘Burn The Maps’ (2004) waren The Frames Ierlands best bewaarde geheim voor ons landje. Na enkele niet onopgemerkte passages in o.m. AB club (2004), het Cactus festival (2005) en Pukkelpop (2006) brengen Glen Hansard en de zijnen hun 6de studio-album uit: ‘The Cost’. Of ze hiermee het respect krijgen dat ze al jarenlang proberen afdwingen van de niet-Ierse mensheid? We zijn er nog niet uit … .
In hun thuisland doen deze heren steevast alle grote concertzalen en stadions vollopen, spelen ze headliner shows naast de groten der aarde en worden hun schijfjes verslonden als zoete broodjes. Hoewel de Framesgekte in de rest van Europa niet dezelfde Ierse proporties aanneemt blijven de jongens aardig proberen om ons te overtuigen.
“Drying Up In Conversation” (bespeuren we daar een flard van Thom Yorkes High And Dry-lyrics?) zo fluistert Hansard gecombineerd met een schel maar mooi uitgebalanceerd akoustisch gitaarspel zijn nieuwe geesteskind in gang.
Song For Someone maakt direct duidelijk dat het viertal kiest voor een rustige, melancholische luisterplaat. Op zich zeker geen slechte keuze. The Frames bewezen in het verleden immers al dat ze hierin uitblinken. Denk maar aan songs als pakweg: What Happens When The Heart Just Stops, Lay Me Down en Star Star. Ware het niet dat naar het einde van deze plaat onze mondhoeken, door de breed uitgesmeerde gitaar-vioolpartijen, spontane geeuwbewegingen beginnen te vertonen. Wat nooit de bedoeling kan geweest zijn.
Voornamelijk het eerste deel van het 44-minuten durende schijfje blijft bij ons hangen. Dit is ongetwijfeld de verdienste van Falling Slowly (eerste single) en People Get Ready.
Wie The Frames een beetje volgt weet dat dit tweede nummer al jarenlang live wordt gespeeld. Met in de hoofdrol vioolspeler Colm Mac Con Iomaire die het geheel – ondersteund door de een prima bassende Joseph ‘Joe’ Doyle – naar een bombastische messed-up finale brengt. De live-versie, terug te vinden op talloze bootlegs, doet ons trouwens een beetje denken aan de beginperiode van dEUS. Het was dus toch niet geheel toevallig dat Craig Ward (in een ver verleden zelf nog als gitarist aan het werk bij ónze nationale trots) op de ‘Burn The Maps’ een handje kwam toesteken, maar dit terzijde.
Prijs voor de beste popsong op ‘The Cost’ gaat naar Sad Songs, zo’n typisch Frames nummer met een bijzonder hoge meezingfactor: “Too many sad words make a sad sad song”. Komende zomer ongetwijfeld een hoogtepunt op één of andere festivalweide!
Verder nog eervolle vermeldingen voor: True en afsluiter Bad Bone die beiden een perfect beeld ophangen van de hele plaat: mooi, melancholisch maar zeker niet het beste wat ons sympathieke viertal ooit produceerde. We missen een beetje de scheurende up-tempo gitaarriffs die in het verleden opdoken in nummers als Revelate, Pavement Tune en Underglass.
Jammer, maar niet getreurd. The Frames is en blijft een liveband en dat zal ongetwijfeld weer bewezen worden op één van de volgende passages in ons land.